دیوان شمس - غزلیات

من بار دیگر به چنان شوریدگی و بی‌قراری رسیده‌ام که سوگند به جان تو، هیچ زنجیر و قیدی که بخواهی مرا با آن دربند کنی، در برابر قدرتِ اشتیاقم تاب نمی‌آورد و آن را خواهم گسست.

به واسطه‌ی تابشِ نورِ تو، من همچون چرخِ آسمان در حرکت، مانند ماه در درخشش و بسان شمع در سوز و گدازم؛ من در این مرتبه، تماماً عقل، عشق و جانم که همه از وجودِ تو سرچشمه می‌گیرد.

شادمانی و نشاطِ من، برخاسته از کنشِ توست و خمار و اندوهِ من، نتیجه‌ی تیغ و خارِ غمِ توست؛ به هر سو که روی گردانی، من نیز به دنبال تو روان خواهم شد و به هر سو که فرمان دهی، بازمی‌گردم.

اشتباه کردم؛ البته در چنین حالتی از مستی و بی‌خودی، خطا گفتن عجیب نیست، چرا که در این لحظه از شدتِ غلبه‌ی عشق، دیگر نمی‌توانم ظرف (جام) را از محتوا (می) تشخیص دهم و هر دو برایم یکی شده‌اند.

من آن دیوانه‌ی بندگسلی هستم که حتی دیوان (همزادانِ پلید) را به بند می‌کشم. من در برابرِ این دیوانِ آشفته‌ی عالم، همچون سلیمانِ نبی هستم که قدرتِ تسخیرِ ناپاکی‌ها را دارد.

اگر هر تصویر و خیالی جز عشق در دلِ من سر برآورد و بخواهد جایِ تو را بگیرد، همین لحظه آن را از صحنِ دلم بیرون می‌رانم.

ای کسی که از پیشِ من رفتی، بازگرد؛ چرا که هر چه می‌رود معمولاً بازمی‌گردد. اما در این دگرگونی، نه تو آن هستی که بودی و نه من آنم که بودم (ما هر دو تغییر کرده‌ایم).

ای کسی که در اعماقِ جانت منکرِ حقیقت هستی، سعی نکن انکار و تردیدهایت را پنهان کنی؛ زیرا من می‌توانم سرنوشتِ ناگفته و حقایقِ پنهانِ تو را بخوانم.

به خاطرِ عشقِ شمسِ تبریزی و به دلیلِ بیداری‌ها و عبادت‌های شبانه، اکنون همچون ذره‌ای ناچیز در پرتوِ خورشید، سرگشته و رقصانم.