دیوان شمس - غزلیات

اگر روزگارِ وصل به پایان رسید و روز به شب گرایید، به جمعِ عاشقانِ مست و بی‌خودی بپیوند و فارغ از داشتن یا نداشتنِ همراه و یاور، تا سپیده‌دم مهمانِ خانه‌ی عشق باش.

ای معشوقِ زیبا که یوسف‌وار در دلِ عاشقان جای داری، از برابرِ چشمانِ اشک‌بارِ یعقوب‌صفتِ ما دور مشو. این شبِ تاریکِ فراق را به شبِ قدرِ وصال بدل کن و همچون چراغی، خانه‌ی دل‌های اندوهگینِ ما را روشن ساز.

اگر از تو دور افتاده‌ایم، تو لطف و رحمت باش و اگر دستِ خالی و نیازمندیم، تو پوشش و خلعتِ کرامت باش؛ اگر در ضعف و ناتوانی هستیم، تو سلامت و توانایی بخش و اگر دردمندیم، تو همان درمانِ شفابخش باش.

اگر در کفر و گناه غرقیم، تو ایمان و رستگاری باش و اگر مرتکب جرم شده‌ایم، تو بخشنده و آمرزنده باش. اگر تهیدست و نیازمندیم، تو احسان کن و همچون بهشت و رضوان، پناهگاهِ ما باش.

برای حفاظت از حریمِ جان، طبلِ بیداریِ روح را به صدا درآور و برای دور کردنِ دیوهای وسوسه و پلیدی، به سانِ ستاره‌ای درخشان و سوزان (شهاب) بر سرِ اهریمنان فرو ریز.

تو دریای بیکرانِ هستی هستی و این جهان در برابرِ تو به منزله‌ی ماهیِ کوچک است. چه در زمانِ حضور و چه در غیبت، اگر خواهانِ زنده‌دل کردنِ این ماهی‌های اسیر در خاک هستی، برای آنان آبِ حیات باش.

شبِ تیره و تاریک، چه زیباست آنگاه که ماهِ رویِ تو مهمانِ ما باشد. برای رهروانِ راهِ جان که در شبِ دنیا سرگردانند، طلوع کن و به سانِ ماهی تابان راهنما باش.

ای دلِ بی‌قرار، خاموش باش و دیگر از نیک و بدِ روزگار سخن مگو. چرا که اسرارِ هستی نزدِ اوست؛ دهانت را ببند و در آستانِ او فانی و پنهان شو.