دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق بزرگ، از آنجا که آشوب و بلای عشق تو، از هر چیزی شیرین‌تر جلوه کرد، من جان شیرین و عزیز خود را که در آتش عشق تو می‌سوزد، فدای تو می‌کنم.

جان من در برابر عظمت تو شرمسار است و دلم در این راهِ عشق، ناتوان و درمانده شده است. اصلاً چگونه می‌توانم ادعای داشتن «دل» کنم، وقتی که تو تمام وجود و دل مرا تسخیر کرده و جایگزین آن شده‌ای؟

تو همانند خورشید هستی و دل من همچون ظرفی است که نور تو را می‌تاباند؛ پس چرا گاهی از من دریغ می‌کنی؟ چرا که با تابش گاه‌به‌گاه تو، من همچون ماه در برابر خورشید در حال کاستن و محو شدن در عشق تو هستم.

بدون تو همچون مس بی‌ارزشم و با حضور تو به طلا بدل می‌شوم؛ بدون تو همچون سنگ ساده‌ام و با تو به مرواریدی ارزشمند مبدل می‌گردم. من به امید دریافتِ خلعتِ عشق تو، کمر همت بسته و آماده شده‌ام.

عشق تو را در آغوش گرفته‌ام و کلاهِ غرور و خودپسندی را از سر برداشته و کنار گذاشته‌ام. من اکنون نیازمندم و در حالتی که از «خود» رها شده‌ام، تنها به دعا و یاد تو مشغولم.

ای دل، از حد و مرز خود تجاوز مکن و غرور و هوی و هوس را از سر بیرون کن. به خاکِ کوی آن محبوب بنگر و ببین که چگونه جان‌های بی‌شماری فدای راه او شده‌اند (و تو در برابر آنان کسی نیستی).

ای معشوق زیباروی من، چه نابود شوم و چه بمانم، باز هم محتاج تو هستم. من همچون کاه که به سوی کهربا جذب می‌شود، با تمام وجود به سوی تو پرواز می‌کنم.

ای تبریز که برای من سرزمینی خوش و پربرکت هستی، من به خاطر شمس تبریزی با شادی و فریاد می‌آیم. با جان و دل ندای تو را لبیک می‌گویم و به سوی کعبه‌ی حضور و دیدار تو رهسپار می‌شوم.