دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب، اکنون که شرابِ عشق مهیاست، آن را از من دریغ مکن و مخالفت نورز. دستانت را خالی مگذار و آن جامِ شراب را بی‌درنگ لبریز کن.

ای شادی‌بخشِ غم‌زدا، بر این ظرفِ شراب سنگ نزن و آن را مشکن. از اقیانوسِ بیکرانِ حقیقتِ الهی، با برداشتنِ یک جام، چیزی کم نمی‌شود.

از آن شرابِ معرفت که ساحرانِ فرعون به خاطرِ رسیدن به آن، جان خود را فدا کردند، خداوند بزمی برپا کرده است که همچون درخششِ دستِ حضرت موسی، نورانی و معجزه‌گون است.

بی‌پرده و آشکارا عشق‌ورزی کن و شرابِ عشق را بی‌پروا عرضه کن که این‌گونه بهتر است. اکنون زمانِ جشن و شادی است؛ اگر مردمِ عام در بندِ روزه و زهد هستند، بگذار در حالِ خود باشند.

در برابرِ ضعفِ پیری یا حالتِ خمودگیِ ما، تو شاخه‌های وجودمان را به رقص درآور و آن لطفِ گسترده و بیکرانِ خود را لایه به لایه بر ما بگشا.

آن گرویی که به ناحق از ما ربوده‌ای (شاید همان اختیار یا هستیِ ما)، بر کفِ دست بگذار و دیگر تقاضای دوباره‌ی آن را از ما نداشته باش.

مردگیِ من به واسطه‌ی مرگِ پیشینم، اکنون با نگاهِ یار زنده شده است. چرا هنوز در کفنِ تردید و ناامیدی خزیده‌ای؟ مانندِ نفسِ مسیحاییِ عیسی، دوباره متولد شو.

ای کسی که منکرِ روزِ رستاخیز و قیامت هستی، بیهوده سخن مگو. بیا و تماشا کن که چگونه سروقامتانِ باغِ الهی، همچون گیاهان از دلِ زمینِ مرده بیرون می‌آیند.

خداوند همگان را خاموش کرده است؛ آن سخنگوی عالمِ غیب که زبانی ندارد، بدون هیچ صدا یا گفتگویی، خطبه‌ای الهی بر سرتاسرِ جهان خوانده است.