دیوان شمس - غزلیات

اشتیاقِ دیدارِ تو چنان نیرومند است که حتی سنگِ سخت را نیز به شکافتن و گداختن وامی‌دارد و جانِ من در هوای رسیدن به تو، چون پرنده‌ای بی‌قرار، بال‌بال می‌زند.

آتشِ سوزانِ هجران در برابرِ تو به آب تبدیل می‌شود و خنک می‌گردد؛ عقلِ منطقیِ من در این راه آشفته و خراب می‌شود و چشم‌های من به خاطرِ انتظارِ دیدارِ تو، با خواب که دشمنِ همیشگیِ بیداریِ عاشق است، دشمنی می‌ورزد.

در برابرِ این عشق که چون اژدهایی همه‌چیزخوار است، صبر طاقت می‌آورد و جامه از تن می‌درد، عقل از سر می‌پرد و من در این میان، در کامِ این عشق جان می‌بازم.

ای معشوق، مانعِ راهِ این مسافرِ عاشق نشو و با دیدنِ گریه‌های من، مرا به خنده و شادی دعوت مکن؛ با من جور و ستم روا مدار، چرا که این بنده، جز تو هیچ پناه و جایگزینی ندارد.

هرگاه که لطف و فیضِ تو مانندِ آب در جویِ جانم جاری شود، کلامِ من نیکو و فصیح می‌گردد؛ با این حال، گاهی از شدتِ شرم و حیایِ حضورِ تو، نفسم در سینه حبس می‌شود و توانِ سخن گفتن ندارم.

غذایِ این عشقِ سوزان چیست؟ همین جگرِ سوخته و کبابِ من است. قلبِ ویران و آشفته‌ی من نیز چیزی جز کارگاهِ نمایشِ وفاداری و عشقِ تو نیست.

ظرفِ وجودم از جوششِ عشق لبریز است؛ چه کسی است که از این شرابِ عشق بنوشد؟ سازِ دلم نیز در وصف و ستایشِ تو با نوایی پرخروش به صدا درآمده است.

عشق به سراغم آمد، دستِ نوازش بر سرم کشید و چون مرا دور از تو و بی‌تو دید، با دریغ گفت: بیچاره آن کسی که تویی (که این‌گونه بی‌معشوق مانده‌ای).

در راهِ عشق، منزلی بسیار دشوار و مشکلی بزرگ دیدم؛ به راه افتادم و در این مسیر، دلی برایم ماند که آن هم کشته‌ی دست و پایِ تو (اسیرِ تو) شده است.