دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که پناهگاه ما در برابر هر بلا و مصیبتی هستی، همگی ما در پناه حمایتِ تو هستیم. جانِ تمام موجودات در سایه لطف و کرمِ جانِ تو، شادمان و آرام است.

تو پادشاهِ تمام جهان هستی و ریشه و سرچشمه همه کسانی که در عالم وجود دارند، تویی. وقتی تو مالِ ما (محبوب ما) هستی، دیگر از نبودِ دیگران هیچ اندوهی نداریم.

ای ماهِ من، دیشب ابرِ غمِ تو بر قلبم سایه افکند و گویی از زبانِ تو صدها سخنِ تند و آزاردهنده از بام و در بر من بارید.

دلم از آن سخنِ تو به تپش افتاد و به سوی خیالت پر کشید؛ شاید ای کسی که خویی شیرین چون نبات داری، تمام این بی‌قراری‌ها در زمانِ دیدارِ تو رخ می‌دهد.

در این جهان، آتشِ عشقِ تو جانِ مرا فرا گرفته است؛ این سوزش به خاطر آرزوی وصالِ تو و اشتیاقِ من برای جست‌وجویِ جهانِ متعلق به توست.

من در راهِ عشقِ تو دیگر از جسم و جانم نشانی ندارم؛ زیرا در طلبِ یافتنِ نشانی از تو، به اعماقِ بی‌پایانِ این راه رفته‌ام.

بنده که جوهر و ارزشِ حقیقیِ تو را دید، از حیرت و شگفتی در برابرت زانو زده و ناتوان شده است. ای جواهرشناسِ حقیقی، من همچنان در کنارِ دکانِ تو (مقامِ وصل) حیران مانده‌ام.

زمانی که تو آن گره از کمر (و پوششِ خود) بگشایی، جان و دلم شاد می‌شود. ای کسی که جامه‌های زیبا بر تن داری، آن گره را از میانِ خود باز کن (تا رخ بنمایی).

تا زمانی که تو نظری به جانم بیندازی و جانِ مرا مانندِ معدنی (پر از گنجِ معرفت) کنی، من در تبریزِ عشقِ شمسِ دین، به گنجِ (نقدِ) همان معدنِ تو خواهم رسید.