دیوان شمس - غزلیات

چه نیرویی است که مدام مرا با خود به سوی او می‌کشد؟ این کشش نه از جنسِ بوهای مادی مثل عنبر و مشک است، بلکه از سرشتِ وجودیِ خودِ اوست.

این رشته‌ی عشق، هرچند ظاهراً ناچیز به نظر می‌رسد، اما تمامی عهد و پیمان‌های زهد و توبه را درهم می‌شکند. من در برابر چنین قدرتی کیستم که بخواهم توبه‌ام را حفظ کنم؟ من و اراده‌ام در برابرِ جامِ شرابِ او، بسیار شکننده‌ایم.

او پیوسته توبه‌های مرا می‌شکند؛ ذاتِ او چنین است که هم دل‌ها را می‌رباید و هم پرده از اسرار برمی‌دارد و بندهایِ تعلقِ عاشق را پاره می‌کند.

توبه‌ی من برای جلب رضایت اوست، اما میلِ او، توبه‌شکن است. حتی همین توبه‌ی من نیز در برابرِ او گناه محسوب می‌شود، چرا که من در آتشِ اشتیاق و انتظارِ او می‌سوزم.

ریشه و جانِ خرد و آگاهی، تنها در باغستانِ او می‌روید و آبِ حیات و جاودانگی، تنها در جویبارِ فیضِ او جاری است.

عشق، فضایِ جهان را با می و جامِ سرشار از لذتِ روحانی می‌آکند و بانگِ مستی و هیاهویِ حضورِ او از هر سو به گوش می‌رسد.

هرکس که دچارِ خودپسندی و تکبر شود، مانندِ کدویی است که تنها قد کشیده و توخالی است؛ تا وقتی انسان از هوایِ نفسِ خود تهی نشود، ظرفیتِ دریافتِ حقایق را پیدا نمی‌کند.

تغییر و حرکتِ سایه‌ی من، بستگی به حرکتِ خورشیدِ جان (خدا) دارد؛ هرچه هست، از انرژی و پرتوِ اوست که من به جستجو و تکاپو می‌افتم.

سایه و نور، هر دو از اوست؛ نور بازتابِ چهره‌ی بی‌مثالِ اوست و سایه، بازتابی از زلفِ او که حجابِ جمالِ اوست.

ای خورشیدِ جان، پرده از رخ مگیر و خود را این‌گونه آشکار مکن، که تابِ تجلیِ تو را نداریم و اگر پرده‌دری کنی، این جهانِ هفت‌لایه در هم می‌ریزد.

درونِ وجودِ من جز تو چه هست؟ حجابِ من، همین "من" و "تو" بودن است؛ زمانی که این دوگانگی در برابرِ هستیِ بی‌پایانِ او از میان برود، تنها او باقی می‌ماند.