دیوان شمس - غزلیات

ای شیرینی‌فروشان و ای صاحبان حلاوت! من به آن شیرینیِ مطلق دست یافته‌ام. دیگر گوش من به اندرزهای عاقلانه بدهکار نیست و از آن‌ها چیزی نمی‌شنوم، چرا که وجودم لبریز از شور و هیجان و آتشِ عشق است که از جانب او در من افروخته شده است.

دل من به جایگاهی برای شادمانی بدل شده است و دیگر جایی برای غم و اندوه در آن نیست. در این دنیا هر چیزی که بوی تلخی و ترشی و ناخوشایندی بدهد، از آن دوری می‌کنم و هیچ میلی به آن ندارم.

او هرگز مرا رها نمی‌کند و پیوسته شرابِ عشق و آگاهی را بر سر من می‌ریزد. او حتی در سخت‌ترین شرایط زندگی (که همچون ماه دی، سرد و خشک است)، گل‌های شکوفان و طراوت به من می‌بخشد؛ من همچون بلبلی هستم که به واسطه فیضِ او در باغِ عشق آواز می‌خوانم.

من در حال و هوای خوشی و مستی به سر می‌برم، اما تو هنوز به این خوشیِ کامل نرسیده‌ای. پس تلاش کن تا تو نیز طعم این حقیقت را بچشی و قدحی از این شراب معرفت بنوشی، چرا که من چنان اسیر و شیفته او هستم که تنها راه نجات همین است.