دیوان شمس - غزلیات

ای صاحب ساز، شب فرا رسیده است؛ به من بگو آن یار خوش‌نوا کجاست؟ آن ساز شش‌تار تو که صدایی دلنشین داشت اکنون کجاست؟

آن معشوق ظریف تو در آغوشت خوابیده بود؛ همین‌طور که در خواب است، ناله‌ای دلنشین سر می‌دهد. بگو آن کسی که این ساز را به صدا در می‌آورد و بیدارش می‌کند کجاست؟

گاهی با چرخاندن گوشی‌های ساز آن را کوک می‌کنی و گاهی آن را هدایت می‌کنی؛ این ساز صدای درون تو را بازتاب می‌دهد؛ بگو آن همدم رازهای تو کجاست؟

این ساز به هر کجا که برود، به آنجا زندگی می‌بخشد و بدون اینکه دهانی داشته باشد، ناله‌ها و نواهای پرمعنایی دارد؛ بگو آن همدمی که باعث شور و شوق زنان و مردان می‌شود و با تو گفتگو می‌کند، کجاست؟

انگشتانت را بر رگ‌های (سیم‌های) این ساز بگذار و سرعت نوازندگی‌ات را بیشتر کن؛ ای کسی که دمِ تو به ما رونق و حیات می‌بخشد، بگو آن شکوه و گرمی بازار هنر تو کجاست؟