دیوان شمس - غزلیات

کسی که از روی حسادت، آرامشِ جانِ پاک و حکیم‌منشِ یک انسان والا (که به پاکی عیسی است) را برهم می‌زند، خود چنان فرومایه است که شایسته سخت‌ترین و رکیک‌ترین تحقیرهاست.

آدمی که بهره‌ای از خرد و کمال نبرده، هرگز تواناییِ درکِ ارزش‌های متعالی و حقیقت را ندارد؛ درست همان‌طور که حیوانی بی‌هوش، نمی‌تواند صیدِ آهو کند یا ارزشِ عطرِ نافه را دریابد.

اگر فردِ نادان و آلوده‌ذهن، حقیقتی ناب (همچون جوی آب) را با کلام یا رفتارِ خود آلوده کند، آن حقیقتِ اصیل آسیب نمی‌بیند؛ تنها خودِ اوست که در عطشِ بی‌پایانِ جهلِ خویش گرفتار می‌ماند.

این شخصِ دغل‌باز چنان در رذالت فرو رفته که حتی از حیوانات هم فروتر است (اشاره به آیه «بل هم اضل» در قرآن) و شرافتِ انسانی خود را به کلی از دست داده است.

من از پاسخ دادن به چنین فردِ پستی سکوت می‌کنم تا روزگار رسواییِ همیشگی او را آشکار کند؛ من که از لذتِ حضورِ یار و معنویت مست هستم، دست به دامنِ ساقیِ جان می‌زنم و به چنین فرومایه‌ای اعتنا نمی‌کنم.