دیوان شمس - غزلیات

اگر مستی را دیدی، بدان که آن مستی از جانب اوست و در حقیقت او مست است؛ اگر هستی و حیاتی مشاهده کردی، بدان که آن زندگی واقعی، از آنِ اوست.

اگر کسی را دیدی که شب و روز غرق در شادی و سرور است، یقین بدان که این آرامش و نوازش حاصلِ دستِ لطفِ خداوند بر سرِ اوست.

اگرچه اجزای عالم مانند دشمنان، پیوسته در ستیز و جنگ و آشوب با یکدیگرند، اما در برابر شکوه و ابهتِ خداوند که همه را به بند کشیده است، هیچ‌کس را یارایِ کوچک‌ترین عرض اندامی نیست.

خداوند هر لحظه به کسی چنان قدرتی می‌بخشد که همچون درختی بالنده قد می‌کشد و رشد می‌کند؛ به گونه‌ای که حتی موجودات فراطبیعی (دیو و پری) از این خیزش و شکوفاییِ ناگهانی در حیرت می‌مانند.

تو که با غرور و خودپسندی به خود می‌بالی، در واقع مانند نقشِ شیر بر دیوار هستی که تنها ظاهری از قدرت دارد؛ تو که به نیازها و خواسته‌های شخصی‌ات چسبیده‌ای، اندکی درنگ کن و ببین که خداوند از تو چه می‌خواهد.

ساختارِ وجودی و قالبِ تو به او وابسته است و حالاتت پیوسته در تغییر است؛ ای کسی که مشتاقِ پیوندهای دنیایی هستی، بدان که تمام این پیوندها از رحمت و اتصالِ او به تو سرچشمه می‌گیرد.

چه وادی و بیابانِ باشکوهی است مسیرِ عشق که در آن، عشق به هر سو می‌تازد؛ در این جایگاه، هیچ‌کس برتر از حق نیست و هیچ مقامی پایین‌تر از فقر و فروتنیِ در برابر او وجود ندارد.

تلاش برای صیدِ حقایق با سخن‌پردازی را رها کن، چرا که با این ابزار، حقیقت به دام تو نمی‌افتد؛ اجازه ده که او تو را صید کند، ای کسی که خود در دامِ قلابِ عشقِ او گرفتار شده‌ای.