دیوان شمس - غزلیات

شریف‌ترین و گواراترین زندگی، عمری است که در طریقِ عاشقان سپری شود؛ چرا که یک اشاره و گشودگیِ چشمِ زیبارویانِ طریقِ حق، نویدبخشِ وصالی آشکار و حقیقی است.

دیدارِ معشوق در خلوت و مقامِ تنهایی، چنان شور و صفایی دارد که از باغ‌هایِ بهشتی با همه حوریانش، جان‌بخش‌تر و لذت‌بخش‌تر است.

خاکساری و تبرک جستن به خاکِ درگاهِ یار، چنان لطافتی به جان می‌بخشد که از آبِ گوارایِ چشمه‌ساران برایِ عطشِ روح، تسکین‌بخش‌تر است.

وجودم چنان به این حالِ معنوی غبطه می‌خورد و محافظت می‌کند که دوست ندارم هیچ عیب‌جوی یا حتی عذرتراشی، آن را ببیند؛ چرا که این حال، بازتابی از صفاتِ عالیِ شمس‌الدین است.

چه خوش است آن مستیِ روحانی که شرم و خودخواهیِ زندگی را از میان می‌برد؛ ای یارانِ من، از این شرابِ معرفت بنوشید تا به ریسمانِ محکمِ حقِ آشکار چنگ زنید.

آن سرور، آن مولایِ کریم و دانا و بیدار، گویی جانِ مرا (که بنده او هستم) به یغما برده است؛ همان روحِ پاک و امینی که در حقیقت، مالکِ وجودِ من شده است.

چه پناهگاهِ امن و خنک و دل‌انگیزی است سایه‌یِ آن نخلِ بلندبالایِ معرفت؛ پناهگاهی که هر کس به آن درآید، از هر ترس و بلا و آسیبی در امان است.

میوه‌یِ این درختِ حقیقت، عقولی را که غبارِ غفلت بر آن نشسته، صیقل می‌دهد و شفاف می‌سازد؛ شگفتا از این شرابِ معرفت که برخلافِ شرابِ دنیوی، مستی‌اش خرد را نه زائل، که استوارتر می‌کند.