دیوان شمس - غزلیات

آن شراب نابِ الهی که تمام تلخی‌های زندگی با نوشیدن آن به شیرینی بدل می‌شود، و آن محبوبِ زیباچهر که چنان طراوت و جمالی دارد که هیچ چین و شکنِ غمی بر پیشانی ما نمی‌نشیند.

جانِ سالک هر لحظه او را به سوی آب حیات (آب خضر) فرامی‌خواند و چهره‌ی درخشان آن مراد، او را به تماشای باغ جاودان بهشت دعوت می‌کند.

زبانِ شیرین و فصیح او، نهال‌های وجود آدمی را به سرسبزی و باروری می‌رساند و لب‌های شیرینش چنان سحری دارد که گویی آیات قرآن و حقایق الهی را با صدایی بهشتی تلاوت می‌کند.

ای که عشق تو جان را ذوب می‌کند و زیبایی‌ات از حوریان بهشتی فراتر است، هوای عشق تو چنان حقیقت‌نماست که مانند حروف مقطعه قرآن (عشق یا یاسین)، اسرار نهان را آشکار می‌کند.

پرتو رخسار او نوری برتر از نور خورشید نیمروز می‌تاباند و کمالِ وجودِ راستینِ او، از مقام بلند و کوه طورِ سینا نیز بالاتر می‌رود.

چه بسیار عاشقانی که از سخنِ عشق به نیستی رسیدند و چه بسیار مردگانی که با کلامِ حیات‌بخش او، دوباره چون روز رستاخیز زنده شدند.

او به من می‌گوید که خاموش باش و سخن مگو، چرا که اگر سکوت نکنی، تمایز و درکِ حقیقت را از دست خواهی داد؛ زیرا من با همین دستورِ سکوت و تلقینِ عرفانی، هزاران روحِ مرده را زنده کرده‌ام.

در میان آزادگانِ راهِ حق، سکوت وسیله‌ای برای گشودن رازهاست؛ زیرا در پسِ ظاهرِ کلمات، حقیقتِ نوریِ هستی در حالِ نمایان شدن است.

هنگامی که او به سالک می‌گوید حاجتت را بگو، گوشی شنوا به این امت می‌بخشد که گویی او بی‌آنکه سخنی گفته شود، همه چیز را پیش از بیانِ ما می‌داند و چون صدای غیب، ما را به اجابت می‌رساند.

ما در برابرِ اسرارِ تو لب فروبستیم؛ ای نسیمِ نجد، تو پیامِ ما را به یاران و اهلِ دیارِ محبوب برسان و آنچه را که ما ناگزیر به کتمانش بودیم، برای آنان ترجمه کن.