دیوان شمس - غزلیات

ساقیِ من بدون آنکه من سخنی بگویم یا درخواستی کنم، به سوی من می‌آید و آن شرابِ معرفت و عشق را که بسیار ارزشمند و گران‌بهاست، برایم می‌آورد.

هیچ نیازی نیست که به زبان بیاورم و بگویم این باده را به من بده؛ زیرا او صدای درونی و راز دل مرا، حتی بدون آنکه دهان باز کنم و سخنی بگویم، می‌شنود.

در حقیقت، این لطفِ بیکران و خوی نیکوی خودِ اوست که او را به بخشش وامی‌دارد؛ نه دعای من، بلکه همان کرمِ بی‌پایان و صفاتِ زیبای اوست که موجبِ این توجه می‌شود.

همان‌طور که ماه خودبه‌خود طلوع می‌کند و نیاز نیست تو به او دستور بدهی که برآید، و همان‌طور که نورِ خورشید خود بر تو می‌تابد و لازم نیست به او بگویی که بتاب، لطفِ الهی نیز بی‌اختیارِ ما جاری است.

ای کسی که در هنگام بزم و شادی، بهترین مایه‌ی نشاط و عیشِ مایی و در هنگام سختی و نبرد، بزرگ‌ترین یاور و شکننده صفوفِ مشکلات هستی.

تو برای هر انسانی که در بیابانِ زندگی راهش را گم کرده، بهترین راهنما هستی و برای کسی که در چاهِ بلا و تعلقات گرفتار شده، ریسمانِ محکم و دل‌انگیزی برای نجات هستی.

دنیا مانند شبِ تاریک و ظلمانی است و تو همچون ماهِ تابان در آن می‌درخشی؛ تو مانند شمعی هستی که نور می‌دهی و جان‌های ما مانند چراغدان یا ظرفی هستند که این نور در آن‌ها قرار می‌گیرد.

جانِ من همچون ذرّه‌ی غباری در هوا، سرگردان و بی‌قرار است، اما وقتی در جوارِ تو قرار می‌گیرد، آرام می‌گیرد، چرا که تو بهترین منزلگاه و مأوایِ جان‌ها هستی.