دیوان شمس - غزلیات

آشنا شدن با عالم عشق و وارد شدن به وادی محبت، معنایی جز این ندارد که فرد از خواسته‌ها، آرزوها و تمایلات دل خویش چشم‌پوشی کند.

عاشق بودن یعنی رنج‌های درونی را با خونِ دل خوردن تحمل کردن و در عین حال، مانند سگی که بر در خانه صاحبش وفادار می‌ماند، در آستانه درگاهِ وفا ثابت‌قدم ماندن.

عاشق حقیقی، خود را فدا کرده است و برای او هیچ تفاوتی ندارد که زنده بماند یا بمیرد و یا از این عالم به عالم دیگر کوچ کند؛ چرا که او از دوگانگی‌ها عبور کرده است.

ای کسی که به دنبال عافیت هستی، تو همان راهِ معمولِ مسلمانی و محافظت از سلامتی و امنیت خود را در پیش بگیر و در راهِ پارسایی و پرهیزکاریِ متعارف تلاش کن.

زیرا این شهیدانِ راه عشق، از مرگ هراسی ندارند و در واقع عاشقِ رسیدن به مقام فنا و نابودیِ خودیت خویش هستند.

تو همواره از حوادث ناگوار و سرنوشتِ تلخ (بلا و قضا) فرار می‌کنی، در حالی که نگرانی و ترسِ عاشقانِ حقیقی، از نبودنِ بلا و آزمایش در زندگی‌شان است.

تو همان در خانه امنِ خود (ششه) بمان و به زندگیِ عادی‌ات برس؛ چرا که تو توانایی و ظرفیتِ ایستادن در میدانِ کربلا و تحملِ رنجِ عظیمِ آن را نداری.