دیوان شمس - غزلیات

از تکبر و ناز و ادعاهای افراد بی‌ارزش و پست‌طینت خسته شده‌ام و دیگر قصد ندارم برای خشنودی آنان، زبانم را با کلمات چاپلوسانه و چرب و نرم بیارایم.

از این پس، حقایقِ معنوی و زیبایی‌های درونی‌ام را از دیدگان پنهان خواهم کرد تا افراد فرصت‌طلب و بی‌مایه، که مانند مگس به دنبال شیرینی می‌گردند، گردِ وجودم جمع نشوند.

از این پس چنان خود را پنهان می‌کنم و از چشمِ مردم دور می‌مانم که حتی کسانی که وظیفه‌شان جستجو و گشت‌زنی برای یافتنِ دیگران است، نتوانند مرا پیدا کنند.

همواره مسیر و مکان خود را تغییر می‌دهم و به جای ثبات در یکجا، مدام در حال حرکت هستم؛ آن هم در حالی که هیچ همراه، مرید یا رفیقی مرا همراهی نمی‌کند.

پروردگارا، اکنون که از دنیایِ پرهیاهو به سویِ تو گریخته‌ام و در پناهِ تو آرام گرفته‌ام، اجازه نده که چنین افرادِ نااهل و مزاحمی دوباره راهشان را به سوی من پیدا کنند.