دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که در حکمِ جان و دلِ من هستی، اکنون که مانند دلِ من بی قرار و سرگردانی و یا مانند جانی هستی که در کالبدِ مادی جایگاهی ندارد، آرام بگیر و در ساحتِ حضورِ من ساکن شو.

ای که به دل و جانِ من تعلق داری (بلکا و دلکا)، دست از تاراج و غارتِ آرامشِ من بردار؛ ای کسی که چهره‌ای زیبا و دلربا داری، از این ناآرامی دست بکش و آرام بگیر.

تو عمری است که مانند کشتی در تلاطمِ دریاهای زندگی سرگردانی و به هیچ ساحلی نرسیده‌ای؛ اکنون در همین دریای پر تلاطم، لنگر بینداز و آرامش را در سکونِ درونی بجوی.

حتی اگر به اندازه افلاطون فیلسوف و به اندازه جالینوس طبیب باشی، باز هم باید این صفرا و خشمِ درونی که ناشی از غرورِ علمی توست را بشکنی و به سکونِ حقیقی تن بدهی.

تا کی می‌خواهی مانند شرابِ تلخ، تندخو و آزاردهنده باشی؟ به جای آن، مثل حلوا شیرین و دلپذیر باش و در این حالتِ کمال، آرام بگیر.

تو تا به حال با رفتارهایت خونِ دلم را خورده‌ای و مرا آزار داده‌ای؛ دیگر بس است، برای یک لحظه هم که شده بازگرد و آرام بگیر.

تا کی این آموزگار و مراقب (لالا) قرار است ما را با سخت‌گیری‌هایش بسوزاند؟ حالا که او نیست و تنها هستیم، فرصت را غنیمت بشمار و آرام بنشین.

تو مانند ترازویی مدام در نوسان و تردید هستی؛ مانند صورتِ فلکیِ جوزا (که نشانه تغییر و دوشخصیتی بودن در احکام نجوم قدیم است) بی قرار نباش و به سکون برس.

تو مدام به دنبالِ بهانه‌تراشی و دفعِ وقت هستی و وعده به فردا می‌دهی؛ پیش از آنکه فردا بیاید و عمر بگذرد، همین الآن آرام باش و درنگ کن.

مانند آبِ کوثر زلال و پاک باش و از هرگونه وسوسه و خیالاتِ پریشان (سودا) دور شو و در این پاکی آرام بگیر.

یارِ نازنینِ من که در عمقِ وجود و ذهنِ من جای دارد، مانند شرابِ سرخ و مست‌کننده، درونِ من نشسته است، پس تو نیز آرام باش.

ای کسی که چهره‌ات مانند ماه درخشان است، لب بگشا و سخن بگو، ای کسی که جانِ مرا تازگی و حیات می‌بخشی، آرام باش و در کنارم بنشین.