دیوان شمس - غزلیات

جام شراب سرخی که به من می‌دهی را نزدیک بیاور؛ چرا که در این حالِ مستی، مرز میان باده‌ عرفانی و خونِ جانِ من مشخص نیست و گویی هر دو در هم آمیخته‌اند.

این باده‌ معرفت، راه نجاتی برای جان من از گرداب‌های سهمگین غم و اندوه است؛ درست همان‌طور که کشتی نوح در طوفان، مایه نجات بود، این باده نیز در دریای پرتلاطمِ جیحونِ وجود من، کشتی نجات است.

از این کالبد خاکی و دنیوی مرا پاک کن و بشوی تا تعلقاتم به آب و گل (عالم مادی) از میان برود و به اصل و ریشه وجودی و منزلگاه اصلی‌ام برسم.

عشق تو چنان در تک‌تک اجزای وجود من آمیخته است که ما مانند موسی و هارون، دو برادر و یاری‌دهنده جدایی‌ناپذیر هستیم.

چه شگفت‌انگیز است که هم آب حیات و هم آتش عشق، هر دو در یک کانون (یعنی قلب من) جمع شده‌اند؛ یکی مایه زندگی و دیگری مایه التهاب و جوشش است.

محبوب مانند نوازنده‌ای چیره‌دست با من رفتار می‌کند؛ همان‌طور که نوازنده بر نای بوسه می‌زند و دف را به صدا درمی‌آورد، او نیز بر وجود من چنگ زده و آن را مطابق با قانون عشق تنظیم می‌کند.

باقی ماجرا را دیگر از ساقی بپرس؛ چرا که شیرینیِ کلام و افسونِ بیان من، همگی از لطف و کرم او سرچشمه گرفته است.