دیوان شمس - غزلیات

نعمت‌های بی‌کران تو چنان وسیع و ژرف است که جان آدمی با بهره‌مندی از آن هرگز به سیری نمی‌رسد؛ برای چشیدن این خوانِ نعمت، من به هزاران حلق و دهان نیاز دارم تا شاید بتوانم ذره‌ای از آن بهره ببرم.

ای محبوب، به سوی من بیا که تو همچون آب حیات‌بخش هستی و من مانند بیمار مبتلا به استسقا (تشنگی مفرط) تشنه‌ام. من از طلب تو خسته نمی‌شوم و لطف و کرم تو نیز پایان و کرانه‌ای ندارد.

به نزد من بیا که تو دریایی معلق و بی‌کران هستی و من همچون ماهی در آن شناورم؛ من در میان دریای وجود تو غرق هستم، اما از شدت عظمت و احاطه تو، نمی‌توانم ابتدا و انتهای این دریا را ببینم.

تمام آنچه جان نامیده می‌شود و در میان مردمانِ بی‌روحِ عالم، زنده شده است، تنها قطره‌ای ناچیز و آمیخته به خاک از دریای وجودِ بی‌کرانِ توست.

بیا و در وجود من تجلی کن که تو همچون خورشیدی فروزان هستی و من در برابر عظمت تو، غباری ناچیزم؛ من در برابر شعله‌ی روی تو، همچون ذره‌ای در پرتو خورشید، بی‌قرار و چرخ‌زنان هستم.