دیوان شمس - غزلیات

چهار شعر سرودم؛ معشوق به من گفت: هیچ شعری بهتر از این نیست، اما (سپس با ناز و کنایه افزود) بیا و به جای شعر، شراب ناب و برگزیده را به من بده.

از آن شرابِ مبارک، جام ششم را به من بده و به من بگو که آن را بنوشم و پنج (حواس پنج‌گانه یا مراتب وجود) را در پنجاه (کمال و کلیت) هضم کنم.

زیبایی و غزالِ خود را به من بده و در عوض، شعر مرا بگیر؛ چهره‌ی واقعیِ شعر (حقیقتِ کلام) را نمایان کن تا تو نیز شعر تازه‌ای در من ببینی.

من از خمارِ معمولِ شراب سخن نمی‌گویم، بلکه تو آن خماریِ معنویِ مرا بشکن؛ با آن شرابِ ویژه‌ای که گنجایشِ آسمان و زمین را ندارد.

اگر من بی‌پروا شده‌ام و ادب را کنار گذاشته‌ام، به خاطرِ لطف و دلبریِ تو بوده است؛ وگرنه من به طور طبیعی فردی بسیار مؤدب و افتاده‌حال بودم.

تو با یک جرعه از شراب عشقت، هزار سال ادب و وقارِ مرا از بین بردی؛ مستیِ عشق تو چنان است که دیگر جایی برای شرم و حیا در چشمان من باقی نگذاشته است.

از سایه‌ی وجودِ توست که جهان پر از داستان‌های لیلی و مجنون شده است و از پرتوِ توست که هزاران داستانِ ویس و رامین خلق می‌شود.

اگر تو جمالِ یگانگیِ خود را (به عنوان سایه) نشان نمی‌دادی، در این جهان نه قرآن (کلام الهی) وجود داشت و نه هیچ حقیقتی همتا و قرین می‌یافت.

تو همانند خورشیدی و تمامِ هستی، همچون سایه‌ای، تابع و پیروِ تو هستند که گاهی به سمت چپ و گاهی به سمت راست حرکت می‌کنند.

گاهی تو محیط بر جهانی و گاهی در کلِ هستی، فانی و پنهان می‌شوی؛ تمامِ این جهانِ آفرینش در دستان تو مانندِ مهره‌ای، تحتِ تسلط و قدرت توست.

زیباییِ تو ثابت و پایدار است، اما عشقِ ما متلاطم و پیچان است؛ پیشانیِ دوریِ تو (هجر) صاف و بی‌چین و شکن است، در حالی که زندگیِ ما (سفره‌ی ما) پر از چین و چروکِ رنج و انتظار است.

سکون و آرامشِ زیباییِ تو از بی‌قراریِ ما عجیب‌تر است و عجیب‌تر از هر دویِ این‌ها، لحظه‌ای است که تو از کمینگاه (پنهان‌خانه‌ی غیب) سر برمی‌آوری.