دیوان شمس - غزلیات

تو هنوز به آن مقامِ بلند که شایسته‌ی ناز کردن باشد نرسیده‌ای، پس غرور را کنار بگذار. همان‌طور که میوه نرسیده نباید از درخت چیده شود، تو نیز پیش از رسیدن به کمال نباید از اصل و منشأ خود جدا شوی.

در پیشگاهِ خداوند که قبله‌گاهِ حقیقی است، با منیت و خودخواهی (همچون بت) حضور پیدا نکن. مراقب باش که با بت‌پرستیِ نفس، عبادت و پیوند قلبی خود را به تباهی نکشانی.

هنگامی که به پختگی و کمال روحی دست یافتی، از وابستگی‌های دنیوی آزاد باش. دیگر از سختی‌ها و آسانی‌های روزگار هراس نداشته باش و از آن‌ها دوری مکن.

زمانی که دشمنِ درونی (نفس اماره) را شکست دادی و آرامش یافتی، به محفلِ انس با حق بپیوند. اسلحه مبارزه با نفس را کنار بگذار و دیگر به دنبال درگیری‌های بیهوده نباش.

وقتی همچون طلای خالص از کوره سختی‌های روزگار بیرون آمدی، خود را برای هر نااهلی که کوته‌فکر است و ارزش تو را نمی‌داند، به زحمت نینداز.

اکنون که به کمال رسیدی، زیباییِ معنوی خود را از کسانی که واقعاً در راه عشق گرفتارند، پنهان نکن. تو چون باغی از الطاف الهی هستی، درِ این باغ را بر روی مشتاقان نبند.