دیوان شمس - غزلیات

از پیش من نرو و مرا بی‌گناه به کشتن مده، چرا که تو همچون نوری در تاریکی و مایه روشنایی دیدگان من هستی.

زمانی که از سر لطف و مهربانی، درِ خمره معرفت و عشق را گشودی، تمام وجود و ذهن ما سرشار از تمنا و عطش برای چشیدن باده عشق تو شد.

درِ این خمره عشق را همچون کیسه پولی که می‌خواهند از آن چیزی برداشت نشود، نبند؛ چرا که با بستن روزنه نور، خانه دل ما تاریک می‌شود.

انسان در برابر تیرهای حوادث و غم‌های روزگار، بسان هدفی در تیررس قرار دارد و تنها زره و پناهگاه او در این میان، مستیِ عشق و رهایی از بند خویشتن است.

تواناییِ دستانِ عشق، همچون معجزه دستان حضرت داوود است که خداوند آهن سخت را برای او بسان موم نرم می‌کرد؛ عشق نیز قلب‌های سخت و سنگی را نرم و رام می‌سازد.

حکایت عشق را باید تنها از زبان عاشق حقیقی شنید؛ چرا که عاشق همچون آینه‌ای است که هم حقیقت را گویا بیان می‌کند و هم در برابر شکوه آن، مبهوت و خاموش می‌ماند.

ای دل، به سوی عشق بشتاب و با آغوش باز به او پناه ببر، اگرچه عشق در راه کمال، جان بسیاری از عاشقان را گرفته است و خون‌بهای آنان بر عهده اوست.

عاشق از خون‌بهای جان خویش نمی‌هراسد؛ زیرا عشق چنان گنجینه‌ای از حیات معنوی دارد که مردگانِ غفلت را زنده می‌کند و آنان را از کفنِ تن و دنیا رهایی می‌بخشد.

اگر خوابِ غفلت گریبان‌گیر تو شده است، از قفس تن رها شو و به سوی عالم غیب پرواز کن؛ تا در وقت مناسب، همراه با اسرار الهی بازگردی.

بگذار تا پایان این سخن و غزل را به روز دیگر موکول کنم؛ همان‌گونه که مردم گل‌های تازه را در سپیده‌دم صبح می‌چینند، سخن نغز را نیز باید در وقت مناسب خود بر زبان آورد.