دیوان شمس - غزلیات

ای دل، حقایق ناب و شیرینِ الهی را نزد کسانی که روحشان از درکِ حقیقت ناتوان است بازگو مکن، چرا که آنان اهلیتِ شنیدنِ این رازها را ندارند.

اگرچه خداوند از هر چیزی به انسان نزدیک‌تر است، اما کسانی که درگیرِ ظواهر و دنیا شده‌اند، به دلیلِ غفلتشان از او بسیار دور افتاده‌اند.

درونِ خود را از آلودگی‌ها و پندارهای باطل پاک کن تا محبوبِ حقیقی همچون ماهِ درخشان در آینه جانت تجلی کند و از پرده‌های غفلت بیرون آید.

اگر در این مسیر، خود و تعلقات دنیوی را فراموش کنی، در نزدِ عارفان و بزرگانِ راهِ حق، به شهرت و مقامی بلند دست خواهی یافت.

اگر ادعای وصال و رسیدن به خداوند را داری، نشانه‌ای از این پیوند در زیباییِ رفتار و کلامِ خود نمایان کن؛ همچون زیباییِ خیره‌کننده که انتظار می‌رود در چهره‌ حوریان باشد.

و اگر ادعای دردمندی و فراق داری، نشانه‌ی آن داغ و سوزِ عشق است؛ سکه‌ای که داغِ شاه را بر خود ندارد، بی‌ارزش است و قلب‌های مهجور نیز اگر دردمند نباشند، اعتباری ندارند.

اگر هنوز به مرتبه‌ی عشق نرسیده‌ای، لااقل به انجامِ وظایف و بندگی بپرداز؛ زیرا خداوند پاداشِ تلاشِ بندگان را هرگز ضایع نمی‌کند.

بدان که عشقِ به خداوند، قدرت و سلطنتی بی‌مانند است؛ این توانایی را با تلاش‌های ناچیزِ دنیوی که همچون تکاپوی مورچگان برای به دست آوردن رزقِ اندک است، مقایسه مکن.

حصارِ اندیشه‌های فلسفی و ذهنیاتِ بشری را درهم بشکن و کنار بگذار؛ زیرا خورشیدِ حقیقت تنها بر کسانی می‌تابد که خود را از پوشش‌های وهم و خیال برهنه کرده‌اند.

به زلفِ مرشد و راهبر پناه ببر و به او متمسک شو تا از مرگِ معنوی که با کافورِ سردِ دنیوی تطهیر می‌شود، رهایی یابی.