دیوان شمس - غزلیات

یا تو که چهره‌ای درهم‌کشیده و ترش‌رو داری، مایه و اساسِ این شیرینی را فراهم کن، یا اینکه آن شاهِ شیرین‌سخن و محبوبِ حقیقی، کیسه‌ای از شکر می‌آورد تا در میانِ ما بگذارد و مایه الفت و شیرینی باشد.

ای کسانی که سرکه (بدی و کینه) می‌فروشید و سرگرمِ معاملاتِ بیهوده دنیوی هستید، بشتابید و این سرکه‌ها را دور بریزید تا آن پادشاهی که لبانش شکرین است (محبوب الهی)، بتواند جای آن را با عسلِ عشق و لطف خود پر کند.

آن سرکه‌ای را که سال‌هاست در وجودت نگه داشته‌ای و به آن خو کرده‌ای، برای رضای خدا دور بریز؛ چرا که وقتی جانت را از این ناپاکی‌ها پاک کردی، نزد من بیا تا راهِ رسیدن به محبوب و نشانِ حقیقت را به تو نشان دهم.

طوطیِ جانِ تو که سخن‌گویِ اسرارِ الهی است، چگونه می‌تواند با تغذیه از سرکه (تلخی‌ها) دوام بیاورد؟ روحِ تو که همچون بلبلی مست از عشق است، شایسته حضور در گلستانِ الهی و بهره‌مندی از گل‌های معطرِ معرفت است.