دیوان شمس - غزلیات

هوس و اشتیاق به عشق تو، تمامِ جهان را خوار و ناتوان کرده است. آسمان و گردون نیز همانند من، در برابر عظمتِ عشق تو سرگشته و واژگون شده‌اند.

تو هم باده می‌ریزی و هم کارها را سامان می‌دهی، هم می‌ستانی و هم می‌سوزانی؛ دلم را پر از خون می‌کنی و در نهایت، خونِ دلم را به شرابی گران‌بها بدل می‌سازی.

از آنجا که هر چه هست از جانب تو پدید آمده، پس همه چیز عینِ درستی است. اما ای محبوبِ من، باید بگویم که حقیقتِ عقلانی و سخنِ راست، جایگاهی در وادیِ دیوانگیِ عاشقی ندارد.

دیشب، پس از انتظاری طولانی، خیالِ یار بر من پدیدار شد، در حالی که من در بی‌قراری و خمارِ عشق بودم؛ خدایا، این چه حالی بود و چه وصفی داشت!

خواست که بال بگشاید و راهیِ بیابان شود؛ و باز هم با سخنانی افسون‌کننده و فریبنده، مرا دلبسته‌ی خود کرد تا نمانم.

به خدا سوگند خوردم که این بنایِ دوری را نچین و مرو؛ اگر فردِ عادی یا بیگانه برود، مهم نیست؛ اما اگر تو که محبوبِ اصلی هستی بروی، دیگر بودنی در کار نخواهد بود.

در دلِ تاریکیِ شب آمدی، آمدنی که بسیار شگفت بود؛ اکنون که به وصالِ تو رسیده‌ام، دیگر راهِ گریزی برای من نیست و در بندِ تو اسیرم.