دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق، چهره درخشان تو سرچشمه صدها گلستانِ زیبایی است؛ به این باغِ الهی وارد شو، خارهایِ تعلقاتِ دنیوی را دور بریز و گل‌هایِ معرفت را بچین.

لباسِ تن را از خود درآور و جانِ عریانِ خود را تماشا کن؛ جانِ رها از تعلقاتِ جسمی، بسیار خوش‌نوا و دیدنی است. چرا به این جسم که تنها همچون جامه-دانی برایِ جان است، دل بسته‌ای؟

آگاه باش که تو در برابر چنین جان‌هایِ والایی بی‌زبان نیستی؛ همان‌طور که نی برای نالیدن به زبانِ مادی نیاز ندارد و جانِ آدمی نیز بدون دهانِ جسمانی ناله‌هایِ عاشقانه سر می‌دهد، تو نیز قادر به سخنِ روحانی هستی.

امروز یار آمد و سلام کرد؛ در آن لحظه که رایحه جان‌بخشِ او در فضا پیچید، دیگر به دنبالِ عالمِ خاکی و آسمانِ مادی مگرد، چرا که او برتر از همه است.

پادشاهِ همه زیبایی‌ها از بت‌هایِ دنیوی (تعلقات) خراج و مالیات طلب کرد؛ این امر چنان هولناک بود که از آسمان و از جانبِ ماه، فریادِ «امان از این شکوه و قدرت» برآمد.

لعلِ لبِ او که از دسترسِ لب و دندانِ تو دور است، افسون‌ها و رمزهایِ عشق را می‌خواند؛ ای خواجه، این نشانِ شگفت‌انگیز را بنگر.

پیکِ عشق (غماز) آمد و در گوشم نجوا کرد که معشوق در میانِ شما حضور دارد؛ او بسیار زیبا، لطیف و در عین حال پنهان است.

یار، دامنِ دلِ مرا گرفت و به گوشه‌ای برد؛ گوشه‌ای که بسیار شگفت‌انگیز است و فراتر از هفت آسمانِ مادی قرار دارد.

یار گفت: من تو هستم، اما هرکس بخواهد از جانبِ من (درباره ذاتِ من) سخنی بگوید، دهانش را بکوب (زیرا حقیقت با کلماتِ مادی بیان نمی‌شود).

و کسی که از «تو» (به عنوانِ موجودی جدا) سخن بگوید، میانِ من و تو جدایی انداخته است؛ و آن‌کس که بخواهد از «من» (خدا) به صورتِ انتزاعی حرف بزند، از حقیقتِ هر دو دور شده است.