دیوان شمس - غزلیات

ای محبوبِ سیمین‌تن، خودت را ببوس؛ چرا که تو خود سرچشمه‌ی زیبایی هستی و به اشتباه در پیِ یافتنِ حقیقتِ خویش در سرزمین ختن (که شهرت به زیبایی دارد) نگرد.

اگر کسی را به زیبایی و سفیدیِ خودت در آغوش کشیدی، بدان که آن شخص در حقیقت خودِ تو هستی؛ پس باید با جان و دل بر دهانِ خودت بوسه بزنی.

تمامِ زیبایی و جمالی که حوریانِ بهشتی دارند، در اصل برای جلوه‌گریِ توست؛ در واقع هر زیبایی که در مردان و زنان می‌بینی، تنها بازتابی از چهره‌ی درخشانِ توست.

زلفِ پریشانِ تو، حجاب و پرده‌ای برای زیباییِ بی‌کرانت است؛ وگرنه اگر این پرده کنار می‌رفت، نورِ درخشانِ وجودِ تو (از شدتِ جلوه) همه‌چیز را فرامی‌گرفت و تابِ آن برای عالم نبود.

نقاشِ وجود که پیکرِ انسان‌ها را طراحی می‌کند، وقتی به زیباییِ درونیِ بندگانِ خاص نگاه کرد، چنان مبهوت شد که دست و دلش لرزید و از حیرت، دهانش باز ماند.

این بدنِ آراسته و زیبای تو، قفسی برای مرغِ جانِ توست؛ تو به خاطرِ مشغول شدن به این قفسِ ظاهری، نتوانستی حقیقتِ وجودِ خود را بشناسی.

وقتی جان از گلِ آدم (وجودِ خاکیِ انسان) پرده‌برداری کرد و حقیقتِ الهی آشکار شد، فرشتگان چنان مبهوت شدند که در برابرِ آن به سجده افتادند.

اگر برای لحظه‌ای از عشقِ خود دست می‌کشیدی و واسطه‌ها کنار می‌رفتند، آنگاه می‌دیدی که محبوب در پیشِ رویت نشسته و با مهربانی می‌گوید: ای بزرگوار، تو کیستی؟

اگر نگاهِ شمسِ دین (شمس تبریزی) بر تو می‌افتاد، چشمانِ ظاهر‌بینِ تو به چشمانِ غیب‌بین تبدیل می‌شد و او بر تو ناز و کرشمه می‌کرد.