دیوان شمس - غزلیات

غزلی تازه در وصف حال حاضران در این محفل عرفانی آغاز کن؛ ای که چهره‌ات چون شمعی روشن و نورانی است، از جای برخیز و در میان جمع حاضر شو.

به آن شمع حقیقتِ الهی نور ببخش و به این جمع رهروان راه روحی تازه عطا کن؛ چنان باش که در میان آتش سوزان رنج‌های دنیوی دوزخ، همچون شمعی فروزان و در میان جامِ معرفت، همچون جانِ جهان باشی.

دست به سوی جام شراب معرفت ببر و همه ما را مست حقیقت کن؛ چرا که هیچ‌کس به خوشبختی و آرامش حقیقی نرسید مگر آنکه از خویشتن خویش و بندهای نفسانی‌اش پنهان و رها شد.

هنگامی که از منیت و خودخواهی رها شدی، بی‌درنگ از قید تعلقات دنیوی بگریز و لحظه‌ای به پشت سر و جانب خود نگاه مکن؛ مراقب باش که دوباره در دام نفس نیفتی.

این کلام و پند من همچون تیری راست و بی‌انحراف است؛ آن را به گوش جان بشنو و جذب کن، چرا که تا تیر را به سمت گوش کمان نکشی، از کمان رها نمی‌شود و به هدف اصابت نمی‌کند.

از این اندیشه‌های مدام که لحظه به لحظه تو را آزار می‌دهند و دائم در پی پرسش‌هایی نظیر آن چه شد، چه کنم و فلان کس کجاست هستند، دست بردار و آن‌ها را رها کن.