دیوان شمس - غزلیات

همراهِ جانان باش و او را در میانِ دوستانت بجوی؛ دلی عاشق داشته باش و دلبرِ حقیقی را پیدا کن. در پیِ آن قامتِ بلند و خرامان (محبوب)، چشمه‌ی حیات و گلستانِ معرفت را تماشا کن.

از جا برخیز و در راهِ به دست آوردنِ توشه‌ی آخرت و زندگیِ معنوی تنبلی مکن. وجودِ خویش و دارایی‌هایت را پیشکشِ راهِ حق کن تا رونق و سودِ تاجرانِ راستینِ طریقِ عشق را مشاهده کنی.

تمامِ تاجرانِ واقعیِ ما از جنسِ اهلِ دل و پیامبران هستند؛ همراهِ این قافله‌یِ روحانی باش تا خداوندِ بسیار بخشنده را در مسیرِ خود ببینی.

پادشاه (نمادِ حق) دوباره به درِ خانه‌یِ ایاز (نمادِ جانِ سالک) بازگشته است؛ عشق را برگزین، رسمِ عاشقی را بیاموز و از این موهبتِ بزرگ بهره‌مند شو.

من خاکِ پایِ ایازم که او نیز همچون من تشنه‌یِ عشق است؛ عشق همواره به دنبالِ عشق می‌گردد، پس این دلبرِ باهوش و زیرک را به درستی بشناس.

پوشیدنِ لباس‌هایِ ساده و خشن (چاروق و پوستین) سنتی نیکوست؛ آن را قبله‌یِ شکرگزاری قرار ده و بدان که هر چه غیر از ایثار و بخششِ جان باشد، چیزی جز فریب نیست.

در زمانِ سختی و بلا، حقیقتِ این زندگیِ خشن و مادی برایت آشکار می‌شود؛ پیش از آنکه ناگزیر شوی، خود را (در راهِ حق) به زحمت بیفکن و دردمندِ عشق باش.

بدنِ مادیِ ما همچون چاروق و پوستین است که از نطفه و خونِ رحم ساخته شده؛ اما تو گوهرِ عقل و بصیرت را از پادشاهِ بیدارِ آفرینش طلب کن.

دارایی‌هایِ کهنه و دنیوی را رها کن تا خداوند تو را سرورِ ده‌گانه (یا صاحبانِ ملک) کند؛ کالایِ کهنه را بده و کالایِ نو بگیر و بدان که خزانه و انبارِ هستی نزدِ اوست.

تا زمانی که چشمت به زمینِ مادیات دوخته شده، آسمانِ معرفت را نمی‌بینی؛ حتی برای لحظه‌ای خود را فراموش کن تا خلعتِ دیدارِ حق بر قامتت بنشیند.

این کلام را به دستِ سخن‌گویِ حقیقی (خداوند) بسپار؛ آنگاه از تک‌تکِ وجودِ خود، حکمت و گفتارِ الهی را خواهی شنید.