دیوان شمس - غزلیات

سرت را بر بالین بگذار و بخواب و مرا به حال خود رها کن؛ دست از سر منِ ویران و شب‌گرد که اسیر عشق تو شده‌ام، بردار.

من و تو همواره درگیر موجِ سرکوب‌ناپذیرِ سودایِ عشق هستیم و شب تا صبح تنها می‌مانیم؛ اکنون اگر می‌خواهی لطف کن و اگر نمی‌خواهی، ستم پیشه کن که من هر دو را از تو می‌پذیرم.

از من فاصله بگیر و فرار کن تا تو هم گرفتارِ این بلایِ عشق نشوی؛ راهِ سلامت و عافیت را انتخاب کن و از این راهِ پرخطرِ عشق دوری گزین.

ما به کنجِ غم خزیده‌ایم و جز اشک ریختن کاری نداریم؛ آن‌قدر اشک از چشمان ما جاری است که می‌توانی صد آسیاب را با آن به گردش درآوری.

معشوقِ ما، قاتلی بی‌دلیل است که دلی همچون سنگِ خارا دارد؛ چنان بی‌رحم است که وقتی کسی را می‌کشد، هیچ‌کس جرئت ندارد از او طلبِ خون‌بها کند.

از پادشاهِ خوبرویان نباید انتظارِ وفاداری داشت، چرا که او در جایگاهِ سلطنتِ زیبایی است؛ ای عاشقِ زردروی، تو خودت باید صبور باشی و وفاداری پیشه کنی.

این دردی که من دارم، غیر از مرگ است و هیچ درمانی برای آن وجود ندارد؛ پس چگونه از تو بخواهم که برای این دردِ بی درمان، چاره‌ای بیندیشی؟

دیشب در خواب، پیر و مرشدی را در کویِ عشق دیدم که با اشاره‌ی دستش به من فهماند که باید راهیِ دیارِ ما شوی.

اگر در راهِ عشق اژدهایی هم باشد، خودِ عشق همچون زمردی است که بر آن اژدها اثر می‌گذارد؛ از درخششِ این زمردِ عشق استفاده کن و آن اژدها را دفع کن.

دیگر بس کن که من از خود بی‌خود شده‌ام؛ اگر می‌خواهی هنر و دانشِ خود را به رخ بکشی، برو تاریخِ ابن‌سینا را بخوان یا به سخنانِ ابوالعلاء معری توجه کن (که این بحث‌ها در برابرِ عشقِ من جایی ندارند).