دیوان شمس - غزلیات

ای دل، چه به خاطر پادشاهِ حوری‌روی (زیبارویان) باشد و چه به خاطرِ راهنمایِ صابران، سپاس‌گزار باش؛ اما این آتشِ فتنه و شوریدگی را مشوران و شعله‌ورتر مکن.

من خود از تبارِ فتنه‌جویان و طالبانِ این آشوبم، هرگز این راه و رسمِ عاشقی را رها نخواهم کرد و دست از طلبِ معشوق برنمی‌دارم؛ پس تو این آتشِ فتنه را مشوران.

من سردستهٔ بی‌دلان (عاشقانِ از خود رسته) و استادِ آشفتگانم؛ من عاشقِ همان معشوقِ یگانه‌ام، پس تو این آتشِ فتنه را مشوران.

از من مپرس که در چه حالی هستم؛ فقط بنگر که در خونِ دلِ خود غرق شده‌ام و این حالی که دارم، فراتر از گفتن و وصف‌کردن است؛ پس تو این آتشِ فتنه را مشوران.

من در قدرت و صلابت، رستم هستم و در گستردگیِ روح، همچون طوفانِ نوحم؛ از شرابِ صبحگاهیِ عشق مست و سرخوشم، پس تو این آتشِ فتنه را مشوران.

تو نمی‌توانی حقیقتِ این راز و سرنوشت را بخوانی، زیرا گرفتارِ قیدوبندهای همین جهانِ مادی هستی؛ پس تا همین‌جا که می‌دانی بس کن و این آتشِ فتنه را مشوران.