دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب جانم، ابتدا وجودِ مرا در طلبِ مدامِ خویش ثابت‌قدم بگردان و پس از آن، آن شرابِ ابدی و همیشگیِ وصال را پیوسته و بدون وقفه بر کامِ جانم بریز.

ای جانِ جانان، از دستِ ما و خدمتِ ناچیزِ ما کاری برنمی‌آید؛ همان‌طور که تو خود، بنایِ وجودِ ما را نهادی و این راه را آغاز کردی، خودت نیز آن را به سرانجام برسان و کامل بگردان.

تو وجودِ آرام و بهشتیِ مرا به سببِ غفلت یا آزمایش، به جایگاهِ ملامت و سرزنش تبدیل کردی؛ اکنون به فضلِ خویش، این وضعیتِ پر از رنج و ملامت را دوباره به آرامش و سلامت بازگردان.

اگرچه این مسیرِ رسیدن به حقیقت، بسیار طولانی و دور به نظر می‌رسد، اما تو به مددِ فضلِ بی‌پایانت، آن را برای ما تنها به اندازه دو گام کوتاه و آسان بگردان.

تو ما را اسیرِ نفسِ امّاره کردی که در جایگاهِ امیری و فرمانروایی نشسته بود؛ اکنون به لطفِ خود، جایگاه‌ها را عوض کن، ما را امیر و فرمانروایِ وجودِ خویش و نفسِ سرکشِ خود را غلام و فرمان‌بردارِ ما بگردان.

تو الطافِ عمومیِ خویش را نصیبِ بندگانِ خاص و برگزیده‌ات کرده‌ای؛ امروز دیگر از آن بخشش‌هایِ ویژه و خاصِ خود، برای همه بگشا و همگان را از آن بهره‌مند بگردان.

به هر ذره‌ای از وجودِ ما، از فضلِ خود خورشیدیِ هدایتگر عطا کن و آن خورشیدِ درخشانِ فضل و احسانِ خویش را چنان کن که همه در برابرِ آن فروتن و تسلیم شوند.

دعا کردن را در کامِ ما مانندِ شهد و شیر، گوارا و لذت‌بخش کن و هر کس را که برایِ دعایِ ما آمین می‌گوید، به مرادِ دلش برسان و او را کامیاب بگردان.