دیوان شمس - غزلیات

وقتی یار و دلدارِ حقیقی با من همراه است، دیگر از چه کسی هراس دارم؟ همان‌گونه که کسی که شمشیرِ ذوالفقار در دست دارد از سوزنی ناچیز نمی‌هراسد، من نیز با داشتنِ قدرتِ الهی، از هیچ تهدیدی نمی‌ترسم.

من هرگز تشنه و محروم نمی‌مانم، زیرا چشمه‌ی فیضِ الهی خودش در جستجویِ من است. دلِ من نیز هرگز دچارِ اندوه نمی‌شود، چرا که آن وجودِ آرامش‌بخش، همدمِ من است.

چرا باید طعمِ تلخِ سختی‌ها را بچشم، در حالی که غرق در شیرینیِ وصل و نعماتِ الهی هستم؟ سرمایِ زمستانِ سختی‌ها هرگز به من نمی‌رسد، زیرا بهارِ جاودان و حضورِ محبوب با من است.

چرا باید از تبِ بیماری ناله کنم، در حالی که عیسی (پیامبرِ شفابخش) طبیبِ جان و هوشِ من است؟ و چرا از دشمنان (سگ) بترسم، وقتی فرمانده‌ی شکارچیان و صاحبِ قدرتِ مطلق با من است؟

چرا نباید در بزمِ عشق شرکت کنم، وقتی ساقیِ حقیقی مرا به سویِ خود می‌کشاند؟ و چرا نباید به فتحِ قله‌هایِ کمال بپردازم، وقتی پادشاهِ عالم هستی همراهِ من است؟

شرابِ روحانی و اصیل در خمِ وجودِ ما در حالِ جوشش است. در چنین فضایی که همه‌چیز مستی و شادیِ پاک است، رنجِ خماری و پشیمانیِ دنیوی چه جایگاهی می‌تواند داشته باشد؟

اگر بخواهم با تقدیر و چرخِ گردون بجنگم و نظمِ عالم را برهم بریزم، نیازی به عذرخواهی ندارم؛ زیرا آن محبوبِ زیبا‌رو و قدرتمند همراهِ من است و پشتیبانِ من خواهد بود.

من غرق در بخشش و نعمت‌هایِ الهی هستم و از لطفِ او سرمست شده‌ام. هم‌اکنون در آغوشِ سعادتِ ابدی هستم و آن یارِ محبوب و مهربان، در کنارِ من است.

ای زبانِ من! از این همه جار و جنجال و سخن گفتن خسته شدم. دیگر حرف نزن و خاموش باش، وگرنه دیگر هم‌صحبتِ من نباش.