دیوان شمس - غزلیات

تو از من پرسیدی که حالت چطور است؟ به چهره‌ام نگاه کن تا پاسخ را ببینی. به من گفتی که بدون حضور من هم خوش و خرم باش؛ از این طعنه‌ها و حرف‌های غیرممکن دست بردار.

تو با لبخند و تمسخر به من گفتی که ای کاش روزگارت خوش باشد؛ اما کسی بدون تو هرگز خوشبخت نخواهد بود. این قصه را برای کس دیگری بازگو کن و مرا با چنین حرفی فریب مده.

به من گفتی که از زیاد حرف زدن من درباره عشق، خسته و ملول شدی؛ من می‌گویم کسی که عاشق نیست باید سکوت کند و قصه را کوتاه کند، نه من که درگیر این ماجرای بی‌پایانم.

در شرایطی سخت و پر از تلاطم (مانند آتش و آب) گرفتار شده‌ام و هیچ همدم و رازداری نمی‌یابم. به کنجی پناه می‌برم و از خداوند می‌خواهم که این تیغِ تیزِ دوری و رنج را برایم به سپری امن تبدیل کند.

تو بودی که در روز نخست، ما را گستاخ و جسور کردی و گفتی هر نیازی داری از من بخواه و مرا از درد و دلت آگاه کن.

تو گفتی که از فقر و بی‌پولی پریشان و آشفته‌ام؛ پس ای معشوق، لب‌هایت را بگشا (سخنی بگو) و با کلامت جهان را پر از مروارید و جواهراتِ معنوی کن.

تو گفتی با احترام و حرمت، کمر به خدمت من ببند؛ پس اکنون تو نیز دست‌های رحمتت را بگشا و مرا در آغوش بگیر.