دیوان شمس - غزلیات

ای که دل مرا ربوده‌ای، اکنون قصد جانم مکن و مرا به کشتن مده. آنچه من در راه عشق تو کردم (تسلیمِ کامل و جان‌فشانی)، تو نیز در حق من انجام مده و با من چنین بی‌رحمانه رفتار نکن.

اگر در دردی که من می‌کشم راستی و خلوص نیست، پس به من درمان نده و مرا از خود نران. به عبارت دیگر، اگر عشق من خالصانه نیست، نیازی به رسیدگی تو ندارم، اما اگر هست، مرا بی‌پاسخ مگذار.

زلف سیاه و کافرکیش تو، برخلاف ظاهرش به من ایمان بخشیده است؛ پس کاری مکن که حتی ذره‌ای از آن ایمان، به کفر مبدل شود و ارتباط معنوی ما قطع گردد.

رسم و عادت زیبارویان همواره جفا کردن است؛ پس اگر این شیوه توست، خود را به زحمت نینداز و به من احسان و مهربانی ظاهری نکن که با طبع تو سازگار نیست.

اگرچه من از پیش آماده مرگ و نیستی هستم و دل از جان شسته‌ام، اما در این جفا کردن، اندکی آهسته‌تر و ملایم‌تر باش و این‌قدر بر من سخت مگیر.

مرگ برای ما حکم پرده‌ای را دارد که عیش و شادی ما را در خود پنهان کرده است (یعنی شادی ما در فناست)؛ پس این پرده را کنار نزن و با کشتن من، شادی‌ام را برای دیگران آشکار و مضحکه مکن.

ای کسی که در نقش زلیخا ظاهر شدی، تمام این آشوب عشق از جانب توست؛ پس یوسفی را که عاشق توست، بیهوده در بند و زندان رنج گرفتار مکن.

چون تو از راز و سرّ دل رندان (عارفانِ بی‌نیاز) آگاهی نداری، پس به ایشان وعده وفا مده؛ چرا که رندان بازیچه‌ی وعده‌های پوچ نمی‌شوند.

تو که نور چشم عاشقان هستی، پس خوش‌گذرانی و عیش خود را در حالی که چشمان آنان (به خاطر دوری تو) نابینا و پر از اشک است، به رخ آنان نکش.

سرمایه اندکِ مرا از منِ مفلس مگیر؛ از روی حرص و طمع، این نقد ناچیز (وجود من) را دوباره به معدن (نیستی) بازنگردان.

مسافران شب‌رو (عاشقان) را مانند ستاره‌ به آتش مکش و نابود مکن؛ راه خود را با گذاشتن موانع و نگهبانان متعدد (که مانع رسیدن به توست) دشوار مساز.

ای شمس تبریزی، یک بار دیگر چهره بنما و لطف کن؛ و بیش از این روی از جان و عاشق خود برنگردان و این دوری را ابدی مکن.