دیوان شمس - غزلیات

همه مردمِ ناآگاه در غفلت و خواب فرو رفتند و جهان از حضورِ عارفان خالی شد؛ اکنون زمان آن است که ما با ناز و خرام به باغِ معرفت و حضور وارد شویم.

بیایید زیبایی‌های طبیعت را به هم پیوند دهیم، همان‌طور که دامنِ سیب را به سوی شفتالو می‌کشیم؛ بیایید از گلِ تازه و خوش‌بو، سخنی به گلِ سمن (یاسمن) منتقل کنیم تا زیبایی دوچندان شود.

فصلِ بهار همچون حضرت مسیح است که با دَمِ حیات‌بخشِ خود افسون می‌خواند تا گیاهانِ مرده که مانند شهیدان در خاک خفته‌اند، دوباره از کفنِ زمین بیرون آیند و زنده شوند.

هنگامی که آن زیبارویان برای شکرگزاری دهان گشودند، جانِ آدمی از بویِ خوشِ دهانشان چنان مست شد که دیگر نوبت به بوسه نرسید و به همان عطرِ خوش، اکتفا کرد.

درخششِ رخسارِ گل و لاله به من خبر می‌دهد که نوری الهی و چراغی فروزان در زیرِ این آسمانِ گنبدی‌شکل (یا زیرِ خاکِ زمین) پنهان شده است.

برگِ درخت بر اثرِ باد می‌لرزد و دلِ من نیز بر شاخه‌ی عشق می‌لرزد؛ تفاوت در این است که برگ از وزشِ باد می‌لرزد، اما دلِ من از یاد و هیبتِ آن محبوبِ اهلِ ختن (سرزمینِ زیبارویان) در تپش است.

نسیمِ صبا با زیرکی و تردستی، بویِ خوشِ گل‌ها را در فضا پراکند تا به غنچه‌های نورسِ باغ، آیینِ زیبایی و دلبری را بیاموزد.

باد به روح‌القدس بدل شد و درختان به حضرت مریم؛ به این بازیِ عاشقانه‌ی طبیعت نگاه کن که چگونه همچون زن و شوهری در کنار هم به حیات و زایش می‌پردازند.

ابر هنگامی که دید زیبارویان در زیرِ سایه‌بانِ باغ گرد هم آمده‌اند، از سرِ اشتیاق، قطراتِ باران را همچون مروارید و گوهر بر آنان نثار کرد.

گلِ سرخ از شدتِ شادی و شعف، گریبانِ خود را درید؛ اکنون وقتِ آن رسیده است که یوسفِ گم‌گشته پیدا شود و پیراهنِ بشارت به دستِ یعقوب برسد.

هنگامی که لبِ دلبر مانندِ عقیقِ یمنی خندید، بویِ خوشِ خداوند (نسیمِ رحمت) از سوی یمن به پیامبر اسلام رسید.

بسیار سخن گفتیم و پراکنده‌گویی کردیم، اما دلِ ما آرام نگرفت؛ مگر آنکه به آن گیسویِ آشفته و زیبایِ پادشاهِ زمان متصل شد.