دیوان شمس - غزلیات

وقتی خیالِ تو با حالتی رقص‌گونه و شادمانه به دلم قدم می‌گذارد، دیگر چه افکارِ معمولی و زمینیِ دیگری جرئت دارند در میانه‌یِ این میدان خودنمایی کنند؟ حضور تو تمامِ فضا را پر می‌کند.

تمامِ افکارِ دیگر گردِ این خیالِ تو حلقه می‌زنند و به رقص درمی‌آیند؛ در حالی که آن خیالِ تو، همچون ماه در میانه‌یِ میدان، با وقار و زیبایی در حال چرخیدن است.

هر فکرِ مزاحمی که بخواهد در آن لحظه به تو آسیب بزند یا مانعِ حضورت شود، در برابرِ شکوهِ تو مانندِ آینه‌ای که خورشید بر آن بتابد، ناپدید و درخشنده می‌شود و از بین می‌رود.

سخنم از توصیفِ صفاتِ تو مست می‌شود و این شورِ کلام، چنان پیوسته میانِ دل و زبانم در رفت و آمد است که گویی صد بار در این مسیر صیقل می‌خورد و تکرار می‌شود.

سخنِ من و دلم و تمامِ خیالاتِ مربوط به تو، همگی مست و بی‌خود شده‌اند؛ همه بر هم افتاده‌اند و با شیفتگی به یکدیگر می‌نگرند.

این افکار از بس به یکدیگر نزدیک شده و با هم درگیر می‌شوند، یکدیگر را می‌شکنند و در هم می‌کوبند و در نهایت از این اصطکاکِ شدید، ناله‌ای از سرِ وجد و فغان برمی‌آید.

تمامِ افکار و خیالات مانندِ دانه‌های انگور هستند و دلِ من چون دستگاهِ عصاره‌گیری (چرش) است که حقیقتِ آن‌ها را بیرون می‌کشد؛ همچنین مانندِ برگِ گلاب هستند و دلِ من دکانِ عطاری است که گلابِ نابِ معرفت از آن می‌گیرد.

من از این پالایشِ دل و دین، زرِ نابِ معرفت را استخراج می‌کنم و آن را صیقل می‌دهم تا برای هر کسی که چشمِ جانش باز است، مایه یِ شادی و فرح باشد.