دیوان شمس - غزلیات

آیا روزی خواهد رسید که آن محبوبِ شیرین‌سخن من (که دهانش چون پسته و شکر است) نزد من بازگردد و برای تسکینِ این جگرِ رنجور و خسته‌ام، مرهمی یا شیرینی به همراه بیاورد؟

آیا می‌شود که او از سرِ لطف و مهربانی، دست نوازش بر سر من بکشد و با لحنی دلسوزانه بپرسد: ای بی‌دلِ گرفتار و دربندِ من، تو چگونه‌ ای و چه حالی داری؟

از آن شرابِ روحانی و نادیدنی که بدونِ ساغر در وجودم ریخته شده، سر من از سرمستی سنگین شده است؛ به طوری که چهره زرد و رنگ‌پریده‌ام (از غم و رنج) در برابر سرخیِ چهره‌ی شکوفای تو، از میان رفته است.

ای معشوقی که رگِ جانت از ضربه‌ی لطیفِ نوازشِ من گسسته است، من چگونه می‌توانم زخمه‌ای (ضربه نوازندگی) درخورِ شأنِ تو بر تارِ وجودت بنوازم؟

چگونه ممکن است که تنِ من از آن آبِ حیاتِ جاویدان (معشوق) جان نگیرد و چگونه است که قلبِ من برای آن بتِ زیبا و بلندمرتبه (معشوق) پرش و تپش نداشته باشد؟

ای خیال و تصویرِ معشوق، لحظه‌ای درنگ کن و بنشین تا سخنانِ پخته و سنجیده‌ای را که در نوشته‌هایم آورده‌ام، بشنوی.

تو ای کسی که شب‌ها و سحرگاهان در دعاها به دنبالت می‌گشتم، همانند ماهِ شبِ چهاردهم، زیبایی و درخششِ خود را نمایان کن.

تو که بارها صف‌های دشمنان را درهم شکسته‌ای و بسیاری را آزموده‌ای، آیا تاکنون هیچ صف و حال و روزی به مانندِ حالِ شکسته و دل‌افسرده‌ی من دیده‌ای؟

اگرچه تمامِ گلزارها و چمن‌زارها ملکِ اوست، اما ببین که میل و رغبتِ او به این گل‌دسته‌ی کوچکِ من (وجودِ حقیرِ من) است.

سخن گفتن با دیگران را رها کن و داستانِ عشق را در گوشِ او زمزمه کن، زیرا که او تشنه و حریصِ شنیدنِ گفتگوی همیشگیِ من است.