دیوان شمس - غزلیات

آن معشوقِ یوسف‌جمال، چنان زیباییِ بی‌نظیری به لب‌هایش بخشیده که حتی شخصیت‌های بزرگی چون ادریس و سلیمان در برابر آن به حیرت و فرمان‌برداری افتاده‌اند.

همه مردم با حیرت و شگفتی به سویِ کانونِ شیرینی و زیباییِ او هجوم برده‌اند و در برابرِ این شکوه، مبهوت مانده‌اند.

خبر پیچید که گرگ قصدِ جانِ یوسف را کرده است؛ اما زیباییِ این یوسفِ معنوی چنان بود که تمامِ گرگ‌ها از شرمِ خود، به چوپان و حافظِ او تبدیل شدند.

در آن رنج و غمِ عشق، چنان لذت‌های نهانی نهفته است که کسانی که به دنبالِ درمانِ این درد هستند، از دستِ این درمان فرار می‌کنند (چون نمی‌خواهند از این دردِ شیرین رهایی یابند).

هستیِ معشوق، منشأ و پشتوانه‌یِ تمامِ کسانی است که از خودِ دنیوی‌شان تهی شده‌اند و مستیِ او، بهانه‌ای برای توجیهِ رفتارِ کسانی است که عرف و آدابِ معمول را کنار گذاشته‌اند.

عارفِ واقعی، از تکیه کردن بر اسباب و عللِ دنیوی دست کشید و تنبل شد؛ زیرا دریافت که آن علت‌العلل (خداوند)، خودش سببِ هر سببی است و دیگر نیازی به اسبابِ فرعی نیست.

امروز به دلیلِ خوش‌اقبالی و سعادت، برخیز و شادی کن، چرا که به کمکِ سرآمدانِ اهلِ شادی، این مجلس لبریز از شور و طرب است.

من با تمامِ وجودِ سوخته و دلم که از آتشِ عشق تشنه بود، قصد داشتم که شب و روز وصفِ این عشق را بر زبان بیاورم.

شمسِ تبریزی دیشب به من می‌گفت که ساکت باش؛ چرا که وقتی تو به عشقِ لب‌های ما دست یافته‌ای، دیگر زبان را نگه دار و سخن مگو (زیرا این عشق فراتر از گفتار است).