دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق، با آن چشمانِ جسور و پُرجاذبه‌ات نگاهی به من بینداز و این جانِ خراب و آشفته‌ام را با یک نیم‌نگاه، آباد کن.

دل و جانِ ما که شهیدِ راه عشق تو شده است، در قفسِ تن (مانند گور) دفن گشته؛ پس بر مزار این شهیدان گذر کن و به دیدارشان بیا.

تو همچون یوسف (پیامبر) به جمع ما آمده‌ای و زیبایی‌ات چنان است که همه مردم مصر (اهل عالم) از حیرت، انگشت به دندان گزیده‌اند؛ زیبایی‌ات را نمایان کن و این دل و جانِ ما را در این معامله به دست آر.

اگر بر سرِ جفا و دوری از ما پافشاری کردی و برای آن نذر کردی، حالا آن نذر را بشکن؛ چه می‌شود؟ نگران نباش و کفاره‌اش را با مهربانی بده.

نگو که از این توجه به ما چه سودی برای من حاصل می‌شود؛ تو از هر سودی بی‌نیازی، پس ایثار کن و با بخششِ ما، گویی که خسارتی متحمل شده‌ای، خود را به لذتِ بخشندگی مشغول کن.

چهره‌ی زرد و زعفرانی‌ام را از غم دوری، با نگاهت به رنگ گل و لاله شاداب کن و با مژده‌ای خوش، این قطراتِ ناچیزِ خونِ دلِ مرا زنده و امیدوار کن.

از آنجا که «دولت» (خوشبختی و بخت و اقبال) غلامِ حلقه به گوشِ توست و از فرمانت سرپیچی نمی‌کند، ای پادشاهِ جان، میان ما و بختِ بلند، واسطه‌گری کن.

از آنجا که در برابر کوه صبر و شکیبایی تو، گناهان ما همچون کاهی بی‌مقدار و کوچک است، پس به گناهان ما با دیده‌ی تحقیر نگاه کن (یعنی آن‌ها را نادیده بگیر).

تنِ ما پیش از این تنها دو قطره خونِ ناچیز بود که تبدیل به انسانی پاک شد؛ اکنون تو این صفاتِ پستِ باقی‌مانده را نیز به پاکیِ کامل برسان.

از آنجا که جان‌های لطیف، در این دنیا اسیرِ آب و گل (مادیات) شده‌اند، تو آن‌ها را از این میدانِ جنگِ تن برهان و چنان کن که گویی آن‌ها را غارت کرده و به سوی خود برده‌ای.

از آنجا که من از حرف‌ها و توبه‌های ظاهری گذشته‌ام، تو برای طالبانِ حقیقت، به‌جایِ کلماتِ معمولی، علمِ حقیقی و جایگاهِ معنوی عطا کن.

این «دم» (نفس/سخن) تو برای گرم کردنِ دل‌ها بود؛ پس فراتر از این دم، خودت عاملِ تابش و حرارتِ معنوی در وجودِ ما باش.

ای که تو پادشاهِ شمسِ دینی، ای تبریزیِ دلنواز؛ با ظهورِ نورِ خود، خانه‌ی وجودِ ما را به جایگاهِ بینایی و بصیرت بدل کن.