دیوان شمس - غزلیات

ای پادشاهِ جان، آن شرابِ عشق را به این شخصِ تلخ‌کام و غم‌زده بنوشان، چرا که جود و بخششِ تو بی‌کران است و به تمامیِ نیازمندان و دردمندان می‌رسد.

این بخشش و فیضِ الهی چنان لطیف و بی‌سر و صداست که می‌توان مقدارِ فراوانی از آن را بدون اینکه کسی بفهمد یا لب‌هایِ ظاهر تکان بخورد، دریافت کرد.

ای باغِ هستی، نمی‌گویی که از کدام سرچشمه این شراب را نوشیدی که چنین مست گشتی؟ شاید این راز را غنچه‌ها در نهان با گل و نسرین نجوا می‌کنند.

این چه شرابِ مقدسی است که بویِ خوشِ آن مانندِ نافه آهویِ ختایی است؟ این شراب، زندگی‌بخش است و برخلافِ زمستان که مردم را افسرده و چون سگِ گرگین بیمار می‌کند، جان را طراوت می‌بخشد.

زمانی که هنگامِ جمع شدنِ یاران و رسیدنِ لحظه وصال است، آن شراب را به دستِ من بده تا با نوشیدنِ آن، روحِ من همچون زهره از ساعدِ پروین، جرعه‌ای از نور بنوشد.

اگر آن شخصِ مستِِ نالایق سر برآورد تا جام را از تو برباید، جام را به او نده؛ بلکه به من بده، چرا که من در آستانه در، منتظرِ تحسین و لطفِ تو هستم.

جگر و جانِ فانی و مادی، چه بهره‌ای از شرابِ حقیقت می‌تواند ببرد؟ همان‌طور که فردِ ناتوان (عنین) هیچ درکی از زیبایی و ظرافتِ جان ندارد، نااهلان نیز از دیدنِ ماهِ حقیقت عاجزند.

وقتی مال و ثروتِ دنیوی زیاد می‌شود، ترس و خطر نیز به همان اندازه فزونی می‌یابد؛ پادشاهان در حالی که بر بستری از حریر آرمیده‌اند، از شدتِ دلهره، دچارِ لرز و تب شده‌اند.

ماهی که زمانِ توبه و پرهیز است فرا رسید، اما این ماه برایِ ما زمانِ توبه‌شکنی و آغازِ رهایی است؛ پس تو نیز این توبه‌شکنی را مبارک بدان و بگو آمین.