دیوان شمس - غزلیات

ای نوازنده، ساز را به آرامی بنواز تا جانم به کالبدم بازگردد و جان بگیرم؛ و اگر می‌خواهی چیزی بنوازی، تنها نامِ شمس تبریزی را بر زبان و ساز جاری کن.

شنیدنِ نامِ شمس‌الدین برای تو از خودِ جسم و جان ارزشمندتر است؛ چرا که نامِ او همچون شمعی روشنگر است و جانِ انسانی در برابرِ شکوهِ او، همچون ظرفی (لگن) بیش نیست.

ای نوازنده، برای رضایِ خدا جز از شمس‌الدین سخن نگو و سازت را برای او بنواز تا ریتم و ضرب‌آهنگِ وجودت با جانِ او هم‌نوا شود.

نواختنِ این نام باعث می‌شود که نقشِ وجودیِ تو به رقص درآید و به سوی آسمان صعود کند، و جانِ پاکت از بندِ تعلقات رها شده و حجاب‌هایِ حقیقت را از میان بردارد.

مدام نامِ شمس‌الدین را تکرار کن تا جایی که حقیقت را دریابی و مشاهده کنی که حتی مردگان نیز در گورهایِ خویش از شوقِ این ذکر، به رقص و پایکوبی درآمده‌اند.

ای نوازنده، حتی اگر خودت عاشق نیستی، از جمعِ ما دلسرد نشو؛ زیرا تأثیرِ عشقِ شمس‌الدین چنان است که جانِ تو را دگرگون کرده و همچون گلِ یاسمن، لطیف و زیبا می‌سازد.

در این فضایِ آکنده از عشق، لاله‌ها دست‌افشانی می‌کنند و یاسمن‌ها رقص‌کنان به وجد آمده‌اند؛ سوسنِ مست نیز با حیرت می‌پرسد که این شکوفه‌یِ زیبا که چنین می‌رقصد، کیست؟

خارها از شادیِ گل می‌خندند و بر گل‌بودنِ خود می‌بالند، و سنگ‌ها نیز با دریافتِ روحِ زندگی، با لعلِ گرانبها هم‌تراز شده و ادعایِ برتری می‌کنند.

ای ساقی! جامِ شرابِ عشق را به نیمه پر کن و به من بده، چرا که آن عشق مانندِ شرابِ مستی‌آور است و این کالبدِ من همچون خمی برایِ دریافتِ آن است.