دیوان شمس - غزلیات

ای عاشقان، نوید و بشارتی از جانبِ آن وجودِ والا و راستین برای شما رسیده است؛ این نوید، هزاران بار برای دلِ من از جانبِ آن دلنوازِ حقیقی، خوشایند است.

همان‌طور که معادنِ طلا برای تشخیصِ خلوصِ خود به زرگرِ آگاه و گازر (پاک‌کننده‌ی پارچه) نیاز دارند، جانِ عاشق نیز برای پالایش و صیقل یافتن به نقادِ بصیرِ الهی محتاج است.

برای جامه و تن‌پوشِ بقا و جاودانگی، از آن‌جا که در پیِ عمری ابدی است، بهترین آرایه و زینت، اقبال و دولتِ حقیقی و معنوی است.

چه خوشبخت و فرخنده است آن زاغی (نفسی که در تیرگی مانده) که پس از این دگرگونی، دیگر در حالِ زاغی باقی نمی‌ماند و با حضور در پیشگاهِ شمس تبریزی، به بازِ شکاریِ تیزبین و حقیقی تبدیل می‌شود.

آفرین بر آن دستی که کوتاهی و بخلِ خود را کنار می‌گذارد و با تمسک و چنگ زدن به فتراک (بندِ زین)ِ یار، بلندمرتبه و گشاده‌دست می‌شود.

آن دست چنان بلند و توانا می‌شود که از ختن (سرزمینِ زیبایی و مشک) نیز می‌گذرد و با رسیدن به جیبِ معشوق، زینت و آرایه‌ی اصلیِ حقیقت را به دست می‌آورد.

پس از آنکه آن زینت و زیباییِ معنوی با عاشق همراه می‌شود، آن دو همچون مستانی که از باده‌ی معرفت سرشارند، اسرارِ حقیقیِ عالمِ بالا را با یکدیگر بازگو می‌کنند.

آن کس که بر زینت و آرایه‌یِ معشوقِ حقیقی نازیده و دل بسته است، چشمِ باطن‌بینش گشوده می‌شود و حقایقی را ورایِ وهم و روحِ معمولی مشاهده می‌کند.

ای شمس تبریزی، تو آن پادشاهِ جان‌بخشِ بخشنده و کاملی هستی که در اوجِ مقامِ معنوی و در وصالِ الهی، پادشاهیِ حقیقی را در اختیار داری.

این پادشاهی، قلمروِ فانی و جسمانی نیست؛ بلکه پادشاهیِ جان است تا به واسطه‌یِ آن، دیدگانِ روحِ آدمیان به حقیقتِ عالم باز شود.

درود بر تو ای شاهِ جان‌ها، درود بر تو ای دارنده فرّ و شکوه و زیبایی؛ تو کسی هستی که ملکِ معرفت به بندگان می‌بخشی و گره‌گشایِ حقیقیِ کارِ عالمی.