دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که حیات‌بخش جان منی و بر ارزش جانم می‌افزایی، پرده‌ها را کنار بزن و نقاب از چهره‌ات بردار؛ تو تنها همدم و تسلی‌بخش من در شب‌های تنهایی هستی.

ای که همواره ناله‌های برخاسته از وجودم را شنیده‌ای، تو بودی که با عشق خود، شعله‌ای سوزان در سراسر وجودم روشن کردی.

آوای من چنان پرشور است که وقتی تو آن را می‌شنوی، کوه‌ها نیز با من هم‌صدا می‌شوند و صدای تو با نعره‌های پُردرد من در هم می‌آمیزد.

تو از هر صورت و نقشی منزه و فراتری، حتی از جان انسان‌ها نیز پاک‌تر و والاتری؛ تو خود هیچ صورت ظاهری نداری، اما چون آهنربایی، تمام صورت‌ها و زیبایی‌های عالم را به سوی خود می‌کشی.

چون دل من به خاطر بی‌ذوقی و عدم درک حقیقت، به دنبال کارهای دنیوی و بیهوده رفت، اکنون حتی در میانِ این جهانِ گسترده و زیبا، احساس اسارت و تنگی می‌کنم.

بی‌حضور تو، تمام داشته‌ها و لذت‌های دنیا از سپاه و قدرت گرفته تا باغ و بستان و حتی عقل و خرد، همگی برای من مایه‌ی رنج و زحمت هستند و مانند کُند و زنجیری بر پای من سنگینی می‌کنند.

هرچه بیشتر سعی می‌کنم از خود و منیت خویش فرار کنم، بیشتر در بند آن گرفتار می‌شوم؛ هرچه می‌خواهم گره‌های وجودم را بگشایم، بیشتر می‌بینم که پایم در زنجیر خودپرستی اسیر است.

ناگهان در میانه‌ی ناامیدی، در شبی تاریک یا صبحی روشن، صدایی می‌شنوم که می‌گوید اکنون زمان آن رسیده است که از این خاکدانِ پست برخاسته و به سوی جایگاه بلند من پرواز کنی.

در آن لحظه‌ی وصال، چنان غرق در شیرینیِ حضور تو می‌شوم که خود را فراموش می‌کنم و دیگر نمی‌دانم که من هستم یا اینکه من هم بخشی از آن شهد و شیرینی وجود تو شده‌ام.

امشب یکی از شب‌های تنهاییِ سخت من است؛ بر من رحم کن و حضور یاب تا بتوانم دفترِ غم‌ها و شوریدگی‌های درونم را برایت بازخوانی کنم.

در این شبِ هجران، من مانند نی‌انبان از منیت‌ها خالی شدم تا ناله‌ها و فریادهایِ پاک و صافِ برخاسته از درونم بتواند بی‌پرده و رسا به گوش تو برسد.

از این پس دیگر محفظه‌ای برای انباشتنِ تعلقات دنیوی و خوراک نیستم، زیرا با همین ناله‌های عاشقانه است که دلِ بینای من روشن و حقیقت‌بین گشته است.

برای دردها و رنج‌های روحانی ما، هیچ طبیبی جز تو وجود ندارد؛ تو برای جانِ من، همچون جالینوس و بوعلی سینا هستی که شفا‌بخش‌ترین پزشکان زمانه بودند.