دیوان شمس - غزلیات

ای بهارِ حقیقی که جانِ مایی، بیا و جان‌هایِ پژمرده‌یِ ما را حیات و تازگی ببخش. ای بهار، باغ‌ها را شکوفا کن و جانِ ما را همچون کشتزاری تشنه، دوباره سیراب و تازه گردان.

گل، چهره‌یِ زیبایِ خود را نمایان کرده و پرنده، آوازِ خوشِ خود را یاد گرفته است. همه‌چیز در گروِ وزشِ نسیمِ سحری (صبا) است که حرکت می‌آفریند؛ پس ای معشوق، آن نسیمِ حیات‌بخش را برانگیز و تازگی را دوباره به جهان بیاور.

سرو به سوسن می‌گوید که خاموشی را بشکن و سخن بگو، و خوشه‌یِ گندم به لاله می‌گوید که پیمانِ وفاداری را دوباره تازه کن.

درختانِ چنار همچون نوازندگان، دف می‌زنند و صنوبر با شاخه‌هایش کف می‌زند؛ پرنده‌یِ فاخته نیز با صدایِ کوکو، دعوت به ستایش و دریافتِ بخششِ الهی می‌کند.

گلِ سرخ در حالِ ایستادن (قیام) است و بنفشه در حالِ رکوع؛ برگِ مو نیز به سجده افتاده است. ای معشوق، این لحظه‌یِ نیایش و دعوت به حق را که در طبیعت جاری است، تازگی ببخش.

گل‌ها همگی صلح‌طلب‌اند و تنها خارها هستند که بدخو و جنگ‌جو می‌باشند. ای عاشق (وامق)، برخیز و پیمانِ خود را با معشوقِ خویش (عذرا) دوباره تازه و استوار کن.

رعد ندا در می‌دهد که ابر آمد و قطراتِ باران را همچون مشکِ خوشبو بر خاک ریخت. ای گلستان، برخیز و خود را بشوی و دست و پایِ خود را برایِ وصالِ معشوق، پاک و تازه کن.

گلِ نرگس به سمتِ بلبل که در خواب است، چشمک می‌زند و او را به میدانِ نغمه‌سرایی دعوت می‌کند تا عشق و هوایِ تازه‌یِ وصال را زنده کند.

بلبل این پیام را شنید و به گلِ صدبرگ گفت: اگر مشتاقِ شنیدنِ نوایِ من هستی، این بلبلِ بی‌نوا و خاموش را با نگاهی تازه، دوباره به سخن واداشته و سرزنده کن.

گیاهانِ سبزپوش که همچون خضرِ نبی، راهنمایِ طریق‌اند، می‌گویند راه را در پیش گیر و همچون شکوفه، سر و اسرارِ اولیاءِ الهی را آشکار و تازه کن.

برگ‌ها و گل‌هایِ سمن و یاسمن می‌گویند که نیازی به کلام نیست؛ در سکوت بنگر که چه کیمیایِ بزرگی نهفته است و آن حقیقتِ پنهان را در درونِ خود زنده کن.