دیوان شمس - غزلیات

ای خورشید (ای محبوب من)، دوباره این خانه (دل و جان من) را غرق در نور و گرمای وجود خود کن. دوستان و همراهانِ راه را با دیدار خود شادمان ساز و دشمنان و موانعِ رسیدن به مقصود را نابینا و بی‌اثر گردان.

از پشتِ کوهِ حجاب طلوع کن و با نگاهِ کیمیاگرت، سنگ‌های وجود ما را به لعل‌های گران‌بها بدل ساز. همچون تابشِ خورشید که میوه‌های خام را می‌رساند، وجودهای ناپخته و نارسِ ما را با گرمای عشقت به کمال برسان.

ای آفتابِ حقیقت، دوباره باغِ زندگی و هستی را سرسبز و باطراوت کن. تمامِ دشت و کشتزارِ وجود را با لباس‌های رنگارنگ و جلال و زیباییِ خود بیارای و پرشکوه کن.

ای که درمانِ دردمندانِ راهِ عشقی و همچون چراغی در آسمانِ هدایت می‌درخشی، به یاریِ عاشقان بشتاب و رنجِ کسانی را که از فراقِ تو بیمار گشته‌اند، دوا کن.

اصلاً منصفانه نیست که صورتِ درخشانِ تو همچون ماه، پشتِ ابرهایِ دوری و پنهان‌کاری بماند. برای لحظه‌ای هم که شده، این پرده‌ها و حجاب‌ها را از مقابل چشمان ما کنار بزن.

اگر می‌خواهی که جهان روشن و پر از فروغ شود، نقاب از چهره بردار و خود را آشکار کن؛ و اگر می‌خواهی که دنیا در تاریکیِ فراق بماند، چهره‌ات را پنهان نگاه دار.