دیوان شمس - غزلیات

این رایحه‌ای که به مشام می‌رسد، عطرِ آن باغِ بهشتی و نویدِ شکوفایی و زیباییِ دل‌انگیز است؛ این همان عطرِ یارِ زیبایی است که جهان را می‌آراید و جان را زنده و پُرشور می‌کند.

چنین عطرِ دل‌انگیزی که تمامیِ ذراتِ هستی را از شور و مستی سرشار کرده است، منشأ زمینی ندارد؛ بلکه این رایحه‌ای است که از عالمِ قدس و جایگاهِ الهی به این جهان فرستاده شده است.

ستارگانِ آسمان از بالا می‌پرسند که این خورشیدِ تابان کیست؟ و ماهیان در اعماقِ دریا می‌پرسند که این چه شور و غوغایی است که جهان را فراگرفته است؟

رویِ درخشانِ او، چهره‌هایِ دیگران را چنان تابان می‌کند که گویی خودِ خورشیدند. او آن‌چنان زیبا و خوش‌سیماست که ماهِ سیم‌گون (نقره‌فام) نیز به او رشک می‌برد.

پس از سال‌هایِ طولانی، حسن و جمالِ یوسف‌وار دوباره تجلی کرد. این چه زیباییِ شگفت‌انگیزی است؟ زیباییِ او چنان است که فرشتگانِ آسمانی (حوریان) را نیز در حیرت فرو برده است.

این محبوب، خضرِ زمانه است که خود به آبِ حیات تبدیل شده است؛ او موجودی نایاب و بی‌مانند است که مانندِ سیمرغی (عنقا) بر قله‌یِ قافِ کمال نشسته است.

شعله‌یِ پیروزیِ الهی (اشاره به انا فتحنا) مشرق و مغرب را فراگرفت. این محبوب، نورِ چشم و مایه حیاتِ جانِ مولاناست.

ای که چنین پوشیده‌ای، دیگر پنهانش نکن و حقیقت را آشکارا بگو؛ چراکه او پرچمِ نصرتِ الهی و لشکرِ پادشاهِ معنویِ ماست.

او مایه امنیتِ هر دو جهان (دنیا و آخرت) و پناهگاهِ هر دو عالم است. او در روزهایِ سخت، دستگیرِ افتادگان و ضامنِ رستگاریِ آینده است.

او به چرخِ گردون، شیوه‌یِ چرخشِ تازه‌ای آموخت که پر از شور و هیاهوست. پروردگارا، این چه عشقِ عجیبی است و چه سودایِ حیرت‌آوری که عالم را دگرگون کرده است!

ای کسی که آوایی خوش داری و نوایت به جانِ هر دلی می‌نشیند، این حقیقت را برای ما شرح ده؛ چراکه این سخنانِ تو، گوهرهایِ برخاسته از دریایِ بیکرانِ حقیقت است.