دیوان شمس - غزلیات

ای کاش جان من هیچ آگاهی و شناختی از غیرِ تو نداشت تا در این صورت، هیچ معنایی جز ذات تو را درک نمی‌کرد.

اگر من درگیرِ قضاوت‌های ذهنی مثل پذیرفتن یا رد کردنِ پدیده‌ها نبودم، وجودم همچون دریایی عمیق و پاک، خالی از هرگونه آلودگی و زوائد دنیوی بود.

دیدنِ هر چیزی جز روی تو، قدرت دیدِ باطنی و نورِ چشمِ جانم را کم می‌کند؛ ای مژگانِ من، به هیچ کس اجازه ورود به چشمم را مده که تنها جایگاهِ نگاه به توست.

جانِ من بر اثر لطافت‌ها و ظرافت‌های عشق، چنان حساس و نازک شده است که دیگر نه دل می‌خواهم و نه جان؛ من تنها «آن» حقیقتِ یگانه‌ای را می‌طلبم که هویتِ اصلی من است.

از شدت غیرتی که نسبت به زیبایی تو دارم، نسبت به هر کسِ دیگری چهره در هم کشیده‌ام؛ برای من، جمالِ همچون خورشیدِ تو کافی است تا به حقیقتِ وجودت ایمان بیاورم.

حتی یک لحظه هم از من رو برنگردان؛ چرا که اگر از من روی بگردانی، دودِ آتشِ اندوهِ من چنان برمی‌خیزد که آسمان و چرخِ فلک را به آتش می‌کشد.

وقتی در سکوت به سر می‌برم، از گلستانِ حضور تو بوی خوشِ آرامش را می‌گیرم و وقتی ناله می‌کنم، عطرِ جانِ من تمام عالم را پر می‌کند.

من کیستم؟ من همانم که تو برایم نامی نهاده‌ای و وجودم را معنا کرده‌ای؛ تو برای من کیستی؟ تو پادشاهِ مطلق و فرمانروایِ من هستی.

هنگامی که گیسوانِ تو چهره‌ات را می‌پوشاند، من راهِ حقیقت را گم می‌کنم؛ این گیسوی تو (ظواهرِ پنهان‌کننده) برای من کفر است و چهره‌ی تو (حقیقتِ عریان) ایمانِ من است.

تو از صدایِ ناله و فریادِ من به جانِ من نزدیک‌تری؛ نمی‌دانم ناله‌ی من از دوریِ توست یا اصلاً تو خودت هستی که در قالبِ این ناله‌ها با من سخن می‌گویی.