دیوان شمس - غزلیات

هر عاملی که موجب مستی و سرشاریِ جان می‌شود، تنها نسیمی از جانبِ محبوبِ من است و هر آنچه دل را شیدا و سرگردان می‌کند، پرتوی از نورِ جمالِ اوست.

دلیل این همه جنبش و حیاتی که در زمین و اهل زمین می‌بینیم چیست؟ دلیلش این است که محبوب، قطره‌ای از شرابِ مستی‌آورِ خود را بر جهان افشانده است.

هر کس را که غمگین و افسرده دیدی، بدان که گرفتارِ منیت و خودخواهیِ خویش است؛ پس از بندِ منیتِ خود رها شو و به جای تماشایِ کارهای بیهوده‌ی خود، به کار و تجلیاتِ محبوبِ من بنگر.

در فصل بهار، تمامی رازهای نهفته در دلِ زمین آشکار می‌شوند؛ به همین سان، هنگامی که بهارِ وجودِ محبوبِ من فرا برسد، اسرارِ پنهانِ جانِ من نیز شکوفا و نمایان می‌گردد.

همان‌طور که در بهار، خار و خاشاکِ زمین با گل‌ها پوشیده و پنهان می‌شوند، وقتی باغِ حقیقتِ محبوب در دلم می‌شکفد، اضطراب و تشویش‌های درونی من نیز از بین می‌رود.

هر کس که از سرمایِ خزانِ (بی‌مهری و بی‌خبری) بیمار شد، با نوشیدنِ شربتی از بهار بهبود یافت؛ زمانی که بهارِ محبوبِ من لبخند بزند، جانِ بیمارِ من نیز از جای برمی‌خیزد و شفا می‌یابد.

آن بادِ سردِ پاییزی که همه‌چیز را پژمرده می‌کند، همان دمِ انکارِ توست (بی‌اعتقادی) و آن نسیمِ دل‌انگیزِ بهاری که به همه چیز جان می‌دهد، همان دمِ اقرار و ایمانِ من است.