دیوان شمس - غزلیات

من مخفیانه حلقه‌یِ دیگری از گوشِ جانم (نشانه‌یِ پیمانِ جدید) برداشتم و پنهان کردم، تا دشمن از رابطه‌یِ من با معشوق باخبر نشود؛ اما اکنون به جایی رسیده‌ام که اگر دشمن هم بداند، برایم تفاوتی ندارد و بگذار بداند.

محبوب بر چهره‌یِ من نشانِ عشق (خطِ بندگی) را نگاشت و من مدتی آن را پنهان می‌داشتم، اما از این پس دیگر چیزی را پنهان نمی‌کنم؛ هر کس می‌خواهد این نشانِ عشق را بخواند و از حالِ من آگاه شود، بگذار بخواند.

طوقِ زرینِ عشقِ او برایِ گردنِ من برازنده است و این طوقِ بندگی، گردنِ کسانی را که متکبر و گردن‌کش هستند، به خاکِ فروتنی می‌کشد و می‌شکند.

طبلِ شاهی (کوسِ محمودی) باید نصیبِ کسی شود که شایسته‌یِ آن است؛ بارِ سنگینِ عشق را هم باید دلِ عاشق تحمل کند و در این میان، زبان و سخنِ آدمی، محرمِ این اسرارِ عظیم نیست.

برایِ صیقل خوردن و تحملِ زخمِ عشق، قلبی به استحکامِ آهن نیاز است؛ چرا که آیینه‌ای که شکننده باشد، نمی‌تواند زخم و جراحتِ صیقلِ عشق را تحمل کند و می‌شکند.

اما هنگامی که جمالِ یار را مشاهده می‌کنی، چنان غرقِ لذت می‌شوی که دردِ زخم را حس نمی‌کنی؛ درست مانندِ زنانِ مصر که در حیرتِ جمالِ یوسف، چنان بی‌خود شدند که متوجهِ بریدنِ دستِ خود نشدند.

این همه زیبایی که در چهره‌هایِ یوسف‌گونه‌یِ عالم می‌بینی، بازتابی از رویِ چه کسی است؟ (پاسخ این است که) همه‌یِ این زیبایی‌ها در وجودِ شمسِ تبریزیِ ماست که همواره خوش‌نشین و صاحبِ نشانه‌هایِ نیکوست.